Op werkdagen voor 23:00 besteld, morgen in huis Gratis verzending vanaf €20
Redactioneel - Boeken van het Jaar column
16 maart 2021 | Pierre Pieterse

De shortlist. Zoals elk jaar een paar boeken die je wist dat op de lijst zou komen, naast de witte raaf, en de gedoodverfde winnaar (die het vaak niet wordt). Laten wij voor de verandering eens terug kijken en de toekomst ongewis laten.

De shortlist voor Managementboek van het Jaar 2021 vindt u op deze pagina.

In 2003 wordt een traditie geboren: Joep Schrijvers mag zich de eerste auteur noemen van een Managementboek van het Jaar. Zonder overigens enige festiviteit, zonder jury ook maar via internetstemming, maar wel met het ‘beeldje', wordt zijn Hoe word ik een rat? bekroond. Een jaar later vindt het eerste echte managementboekengala plaats. En heel ‘2021 avant la lettre' wint niet een ‘boze witte man' maar een een vrouw, Susanne Piet, met De emotiemarkt, dat dan weer wel. Het jaar erop was voor Jeroen Smit die met Het drama Ahold de prijs in de wacht sleepte. Helaas, volgens sommigen onterecht, bleef de opvolger, De prooi, in 2009 steken in de shortlist.

We zijn in 2006, het jaar waarin de winnaar niet aanwezig was om het beeldje in ontvangst te nemen. Had Marcel Metze van tevoren geweten dat zijn Ze zullen weten wie ze voor zich hebben zou winnen, dan was hij van de partij geweest. Snel naar 2007. Leen Zevenbergen pakt met En nu laat ik mijn baard staan de prijs. De spreekwoordelijke witte raaf. Een boek dat, aldus een juryvoorzitter, nu niet meer zou winnen. Toch te veel een visitekaartje en geen blijvertje voor in de boekenkast. Het jaar erop was (eindelijk) voor Mathieu Weggeman, al was iedereen die het kon weten het erover eens dat de titel een oeuvreprijs was. Leidinggeven aan professionals? Niet doen! is eerder remake dan original.
2009 was een ‘sterk' jaar, Veranderdiagnose kreeg de titel en liet de gedoodverfde winnaar  De prooi achter zich. Ironisch genoeg vond opvolger Emotionele integriteit niet eens de weg naar de longlist waarmee de geschiedenis zich herhaalde. In 2010 verrast de jury met Inkoop van Gerco Rietveld. De eerste en enige keer dat een zo functioneel boek buiten het enge managementveld won. Het jaar erop brak Menno Lanting door met Connect!. Een boek dat als enige winnaar inmiddels het etiket ‘klassieker' draagt.

De drie volgende jaren laten degelijke managementboeken zien: Gedeeld leiderschap van Dijkstra & Feld (een boek dat nu ook hoge ogen zou gooien, want corona vraagt bij afwezigheid van om een gedwongen opdeling van leiderschapstaken), Leren samenwerken tussen organisaties van Kaats & Opheij (tijdloos thema) en Zakendoen in de nieuwe economie van Marga Hoek (over verduurzaming van de economie).

In 2015 vloog weer een witte raaf naar de top: Omnichannel in retail van Gino Van Ossel. Een voorbode op de ‘Belgische jaren'. Maar voor het zover is, slepen de dames Kramer & Braun de titel in de wacht, met hun op antropologische leest geschoeide De Corporate Tribe. Building Tribes leert hoe je dat doet, maar verder dan een plek op de shortlist van 2018 kwam deze how to niet. 2017 kende een opmerkelijke winnaar, Het innovatiedoolhof. Opmerkelijk want een oude mare wil dat boeken met ‘innovatie' in de titel ‘niets doen' zoals dat in uitgeefjargon heet. Gijs van Wulfen proved us wrong! De ‘Belgische jaren'. Met The Future of Shopping van Jorg Snoek en Pauline Neerman en afgelopen jaar De wereld is rond van Jo Caudron. Het intermezzo was voor Alles transactie van het Innopay-trio Shikko Nijland, Chiel Liezenberg, en Douwe Lycklama.

In april weten we wie er dit jaar met het beeldje vandoor gaat.


Gijs van Wulfen - Podiumminuten column
16 april 2018 | Gijs van Wulfen

Wat levert het winnen van de titel Managementboek van het Jaar je op? Erkenning, zelfvertrouwen en podiumminuten.

In de niche ‘the start of innovation’, was ik, als je dat van jezelf mag zeggen, eigenlijk al wereldberoemd. Toen ik in 2013 door LinkedIn werd uitgeroepen als een van hun eerste 150 ‘Influencers’ en plotseling in een lijstje stond met Barrack Obama, Richard Branson en Ban Ki Moon, kon ik dat nauwelijks geloven. Vijf jaar later heb ik meer dan 300.000 volgers wereldwijd, is de kaart van de FORTH innovation method in bijna 15 talen beschikbaar en verschijnen mijn boeken zelfs in het Russisch, Japans en Chinees. Overal ter wereld treed ik op als spreker, behalve … in een klein landje aan de Noordzee waar ik geboren ben. Het is moeilijk om koning in eigen land te worden, heb ik ergens gelezen en dat klopt helemaal. Want hoe geloofwaardig is het als je van een collega hoort dat een van de ‘best practices’ voor de start van innovatie is bedacht door iemand die in Hilversum woont. Nee dan klinkt Silicon Valley toch veel geloofwaardiger. Daar gaat iedereen kijken, toch?

En dan win ik met Het innovatiedoolhof een jaar geleden plots de titel Managementboek van het Jaar 2017. Ik ben er nog steeds beduusd van. En dankbaar. Want dat veranderde de zaak in Nederland compleet. De ochtend na het winnen van deze titel ging de telefoon en had ik al de eerste boeking in Nederland binnen. En zo kwamen er meer en meer. De titel levert nu ook in eigen land erkenning voor mijn werk op. Ook voor mijn vorige boeken. En het is heerlijk om ook in Nederland mensen te helpen om zelf innovatiever te worden. Daarom ben ik het afgelopen jaar in een Elfstedentocht langs boekhandels in Nederland gegaan met mijn ‘Managementboek-van-het-Jaar-lezing’. Speechen midden in een drukke boekhandel op zaterdagmiddag voor een klein publiek dat bovenop je schoenen zit. En dat niet naar dure managementseminars komt. De innovatiemissionaris in mij vond het heerlijk.

De autoriteit die je van anderen krijgt, vergroot mijn zelfvertrouwen. Want als je aan het pionieren bent met innovatiemethodieken dan doe je dat eigenlijk in grote onzekerheid. Je experimenteert, mislukt, leert en doet het op een andere manier nog een keer. En als het werkt, schrijf ik er een boek over om het met iedereen te delen. Mijn eerste boek Nieuwe Producten Bedenken verscheen in 2006, en als je vier boeken en 11 jaar later dat prachtige beeldje in ontvangst mag nemen is dat, in alle verrassing, ongelofelijk. De spontane emoties van Ina Boer, mijn uitgeefster van Van Duuren Management, ontroeren mij vandaag de dag nog steeds. En ik? Ik zit nog op de roze wolk, en ik kom er ook niet meer van af heb ik besloten.

Waar ik het afgelopen jaar het meest van genoten heb, zijn de podiumminuten die ik in Nederland heb kunnen maken. Want dat doe ik het liefste: mensen zelf innovatiever te laten worden door ze te helpen met praktische innovatiepaadjes.

Zelf sta ik 19 April tijdens het Managementboekengala op een podium in Johannesburg, daarom wil ik nu alvast mijn opvolg(st)er(s) Petra Hoogerwerf, Hans Vermaak, Robert ’t Hart, Rene Pennings, Jochanan Eynikel, Jorg Schnoeck en Pauline Neerman feliciteren met hun nominatie. Ik hoop dat als je wint, je veel podiumminuten krijgt!

Gijs van Wulfen, auteur van Het Innovatiedoolhof, Managementboek van het Jaar 2017.

Wie het Managementboek van het Jaar 2018 wint maken we bekend op 19 april, red.


Juryblog - Over de Longlist van het Managementboek van het Jaar 2018 nieuws
20 februari 2018 | Daniëlle de Jonge

Argumenten paraat, tablets en notitieboekjes op tafel en zelfs een jurylid dat een koffer vol ‘boeken om te bediscussiëren’ had meegenomen. Kortom: klaar om te bepalen welke boeken er op de longlist mogen!

We lazen er ruim 200, van leiderschap tot marketing en van technologie tot duurzaamheid. We keken met een scherpe en kritische blik naar de zeven beoordelingscriteria: praktisch, actualiteit, originaliteit, leesbaarheid, bestendigheid, onderbouwing en verzorging. We ontdekten interessante ontwikkelingen, zoals jurylid Mirella hieronder laat zien. Vonden oude wijn in nieuwe zakken en gelukkig ook verfrissend nieuws. En daar zaten we dan, in een relaxte vergaderruimte in hartje Utrecht. Klaar om onze keuzes onder de loep te nemen en te zorgen dat we de 50 beste boeken van het jaar uitkozen. Het zijn er 54 geworden. Vaak eensgezind, soms was er nog wat overtuigingskracht nodig. We deelden inzichten, maakten statements en kwamen er uit. Naar volle tevredenheid en met veel enthousiasme.

Dikke pluim voor de auteurs en uitgevers die zichzelf terugvinden in deze longlist!

Feest van pluriformiteit

De longlist is klaar! Tegen de stapel aankijkend valt op hoe divers de boeken zijn qua formaat, kleur, dikte, lettertype, illustraties en gebruikte materialen. Er is dit jaar zelfs een kaft van rood schuurpapier bij. Noem het beroepsdeformatie (Mirella Visser schreef een boek over diversiteit: De zijderoute naar de top red.), maar dit feest van pluriformiteit roept bij mij de vraag op: hoe staat het met de m/v diversiteit in het land van succesvolle managementboekenschrijvers?

Uit wetenschappelijk onderzoek weten we dat de kwaliteit van beslissingen toeneemt wanneer verschillende standpunten van mensen met verschillende achtergronden worden meegewogen. Teveel van hetzelfde, of dat nou mannen of vrouwen zijn, leidt al gauw tot tunnelvisie. In de jury van het Managementboek van het Jaar zit dat wel goed. Al jaren bestaat deze uit 3 vrouwen en 3 mannen, en de afgelopen jaren werd de jury geleid door een vrouw. Die evenwichtige jurysamenstelling zou daarom geen negatieve factor kunnen zijn in de mate waarin boeken van vrouwelijke auteurs zouden doordringen tot de longlist. Tot zover de wetenschap. Mijn onwetenschappelijke onderzoek van de longlists van de afgelopen 4 jaar leverde verrassende inzichten op.

Vrouwen schrijven geen managementboeken. Slechts een op de 6 boeken op de longlist werd door een of meerdere vrouwen geschreven. Gemengde m/v teams namen gemiddeld zo’n 15% voor hun rekening, maar mannen (alleen of met mannelijke collega’s) zijn goed voor bijna 70% van de boeken.

Vrouwen houden er bovendien minder van om in hun eentje een managementboek te schrijven dan mannen. De afgelopen vier jaar prijkten er gemiddeld slechts 7 boeken van vrouwelijke soloauteurs op de longlist. Mannelijke solisten waren goed voor gemiddeld 29 boeken. Op de lange longlist van 2015 was bijna 80% geschreven door mannen, waarbij de gemengde teams nog niet eens waren meegeteld.

Schrijven mannen en vrouwen over andere managementonderwerpen? Alleen in 2017 was sprake van oververtegenwoordiging van vrouwelijke auteurs op het onderwerp duurzaamheid. ICT-boeken worden inderdaad bijna uitsluitend door mannen geschreven. Daarentegen schrijven vrouwen en mannen nagenoeg even vaak over HR, communicatie en PR en leiderschap. De jury is m/v gebalanceerd. Nu het aanbod nog.

Vrouwelijke auteurs, laat van je horen!

Daniëlle de Jonge en Mirella Visser zijn respectievelijk juryvoorzitter en jurylid voor het Managementboek van het Jaar 2018.

De longlist vindt u op deze pagina.


Managementboek van het Jaar 2018 - Juryblog - Criteria voor de longlist nieuws
6 februari 2018 | Daniëlle de Jonge

Sommige mensen moeten er niet aan denken, wij hebben er met volle teugen van genoten: ruim 200 managementboeken lezen in het afgelopen half jaar. Dat komt in de praktijk meer op zo'n 70 boeken per jurylid, toch al weer een stuk behapbaarder. In eerdere blogs las je al over opvallende zaken. In januari was het tijd om de boeken dicht te slaan en de discussie te openen: welke titels halen de longlist?

Zes juryleden met een grote diversiteit aan achtergronden, veel lees- en recenseerervaring, een aantal ook nog eens auteur. Dat staat garant voor het delen van mooie inzichten en voeren van pittige discussies. Zo geschiedde. Aantekeningen in de aanslag, boeken op tafel en klaar om te beargumenteren waarom dat ene boek echt op de longlist hoort. Of juist niet. Zo zaten we twee uur lang in een vergaderzaal. We blikten terug op een boekenlijst vol thema's, schrijfstijlen en boeksoorten. Zo lazen we elk jaar terugkerende onderwerpen als leiderschap, management, HR en marketing. Nieuwere thematiek wint terrein en gaf ons veel kennis over robotisering, technologie en de wijze waarop startups de markt kunnen veroveren. En het groeiend aantal boeken over duurzaamheid en ‘groen zakendoen' laat terecht zien dat op dit vlak een beweging in de maatschappij gaande is. Sommige boeken doken de diepte in met modellen en theorie, andere waren praktisch en motiveren om er iets mee te doen. Er was genoeg oude wijn in nieuwe zakken te vinden, daar staan gelukkig een heel aantal boeken tegenover die met een verfrissende kijk op de zaak komen. Kom daar maar eens uit als jury. Het lukte, en heel goed ook!

De criteria waarop we alle boeken hebben beoordeeld:
• Praktisch: is het een boek met handige tips of is de vertaalslag naar de praktijk makkelijk te maken?
• Actualiteit: is het onderwerp ‘hot' of meer van alle tijden?
• Originaliteit: is het echt vernieuwend of een frisse invalshoek of biedt het weinig nieuws.
• Leesbaarheid: is de schrijfstijl vlot en uitnodigend of lastig om doorheen te komen?
• Bestendigheid: is het een onderwerp dat de komende drie jaar relevant blijft?
• Onderbouwing: is er een gedegen literatuurlijst toegevoegd of verwerkt in de hoofdstukken?
• Verzorging: is er voldoende aandacht besteedt aan indeling, kleurgebruik en beeldmateriaal?

Elk boek werd in eerste instantie naar twee juryleden verstuurd, die het al dan niet als longlistwaardig aanmerkten. Soms was de mening van een derde jurylid nodig om het oordeel definitief te maken. En dat resulteerde dus in de lijst om over te vergaderen. Want het doel is om de 50 beste boeken van het jaar te kiezen die een plaatsje op de longlist verdienen. Het werden er in totaal 54. Stuk voor stuk boeken die wij als jury aanraden om te lezen. Of ze nu binnen iemands vakgebied vallen, of de lezer juist verleiden om andere kennis te krijgen. Want het zakendoen verandert continu, niks mis mee om te proeven van de volle breedte aan thema's. De auteurs van de longlist en hun uitgevers verdienen een groot compliment voor wat ze hebben neergezet. Op 20 februari, als de longlist bekend wordt gemaakt, vieren zij ongetwijfeld een feestje en kijken ze reikhalzend uit naar de bekendmaking van de shortlist die ongeveer een maand later volgt. Ik wens jou als lezer alvast veel plezier met het grasduinen in deze bijzonder mooie lijst!

Daniëlle de Jonge is expert in eigentijdse klantrelaties en helpt als spreker & trainer bedrijven om zakelijk onweerstaanbaar aantrekkelijk te zijn. Zij schreef de bestsellers Verleid de klant, Human2Human: de nieuwe klantrelatie en Extreem klantgericht. www.danielledejonge.nl

 Ze is de voorzitter van de jury voor het Managementboek van het Jaar 2018 (#Mgtboek2018)


Managementboek van het Jaar 2018 - Juryblog - Het laatste pakket nieuws
17 januari 2018 | Daniëlle de Jonge

Het laatste leespakket voor dit juryjaar wordt afgegeven door de pakketbezorger. Hij staat er inmiddels al niet meer versteld van dat er met regelmaat een zware doos boeken bij mij bezorgd wordt en wenst me succes met lezen.

Zoals gebruikelijk maak ik het pakket direct open, vol nieuwsgierigheid naar wat er deze keer in zit. Want hierna stopt het. Dan zijn het weer gewoon de boeken die ik bestel, of die ik ontvang om te recenseren. Het is dus ook wel een beetje speciaal, deze laatste leesstapel. De taak is bijna volbracht. Of nou ja bijna….nu komt het er op aan om met mijn jurycollega’s de longlist, shortlist en winnaar te kiezen!

De teller van het aantal boeken dat ik in dit juryjaar las staat op ruim 70. Als ik dat wel eens vertel tegen mensen kijken ze me meestal verschrikt aan. Zoveel?! Yep, zoveel. In de praktijk valt het reuze mee. Als ervaren recensent en veellezer heb ik een manier ontwikkeld om boeken goed te kunnen beoordelen, zonder dat ik alles hoef te onthouden wat er in staat. Elk jurylid heeft zo een eigen techniek. De meest bijzondere boeken gaan bij mij vervolgens op een aparte stapel: hier ga ik na het juryproces nog eens goed voor zitten om alle kennis in me op te nemen. Soms zijn dat boeken op mijn vakgebied, of simpelweg over zeer interessante onderwerpen.

Het mooie van jureren is de grote diversiteit aan thema’s. Zo werd ik meegezogen in wat er allemaal is aan technologische ontwikkelingen. Las ik over marketing, HR, managementmodellen en leiderschapstechnieken. Het was verfrissend om boeken te lezen met een eigenwijs karakter. En ik werd steeds weer blij van boeken die het belang van duurzaamheid en betekenisvol zakendoen beetpakken. In veel opzichter wijzer geworden dus! En daar maak ik ook dankbaar gebruik van binnen mijn eigen bedrijf en in de presentaties en workshops die ik geef.

Nog even geniet ik van het jurywerk. Als alle boeken zijn gelezen staat de eerste pittige vergadering op het programma: de circa 50 boeken voor de longlist kiezen, uit een totaal van dik 200. En dan bepalen we meteen gegadigden voor de shortlist, boeken die vervolgens door alle zes de juryleden worden gelezen. Om in een nieuwe vergadering de vijf allerbeste boeken aan te wijzen. Ik verheug me op de inzichten en meningen van mijn collega’s! En natuurlijk het meest op het kiezen van dat ene, machtig mooie boek waar we deze bijzondere prijs aan uitreiken.

Daniëlle de Jonge is expert in eigentijdse klantrelaties en helpt als spreker & trainer bedrijven om zakelijk onweerstaanbaar aantrekkelijk te zijn. Zij schreef de bestsellers Verleid de klant, Human2Human: de nieuwe klantrelatie en Extreem klantgericht. www.danielledejonge.nl

Ze is de voorzitter van de jury voor het Managementboek van het Jaar 2018 (#Mgtboek2018)


Managementboek van het Jaar 2018 - Juryblog - Wanneer en waar leest de jury de boeken? nieuws
18 december 2017 | Carla Verwijs

Waar ik ook naar toe ga, ik heb altijd wel een boek bij me. Tegenwoordig is dat steeds vaker een ebook geladen op mijn ebook reader, maar even zo vaak zit er een ‘echt’ boek in mijn tas.

Handig voor als ik ergens even moet wachten. Meestal zijn dat makkelijk te lezen boeken. Als ik een managementboek krijg dat echt mijn aandacht nodig heeft, lees ik die thuis aan tafel of op de bank. Ik vroeg me af hoe en waar mijn collega juryleden hun boeken lezen.

Louis Thorig leest managementboeken meestal ’s avonds, op de bank, met de muziek van een concertzender op de achtergrond. Notitieboekje bij de hand, om het boek te scoren aan de hand van de zeven opgestelde criteria. Als een boek hem boeit, leest hij het grotendeels door. In de andere gevallen probeert Louis een goed beeld te krijgen om het boek te kunnen beoordelen, maar leest hij het vluchtiger.

Daniëlle de Jonge leest eigenlijk overal wel, wanneer en waar ze maar kan. Als ze te vroeg is bij een afspraak kun je haar betrappen met een boek, of bij de Starbucks, onder het genot van een koffietje. Thuis leest ze ook, in een lekkere stoel. En altijd vergezeld van pen en papier om aantekeningen te maken.

Pierre Spaninks gaat er echt voor zitten: managementboeken leest hij tussen negen en vijf, aan zijn bureau. Rechtop, met een scherpgeslepen potlood in de hand. Andere boeken en kranten lees hij in de trein, op de bank of in bed. Zo krijgen verschillende typen boeken bij Pierre een eigen tijd en plaats.

Mirella Visser houdt ook van het gemak van ebooks. Als echte multitasker leest ze elk moment van de dag: ’s ochtends bij het ontbijt, met de krant ernaast, op het station of in de trein, ’s middags hangend op de bank met de tv aan. Het handige van een digitaal apparaat is dat ze in het ebook ook linkjes kan openen of termen kan googlen. Met als gevolg dat ze verdwaalt op YouTube of een interessante website en het boek helemaal vergeet…

Bertrand Weegenaar ten slotte onderwerpt zijn boeken eerst aan een selectieprocedure. Hij bladert ze door, snuffelt eens wat aan de boeken en maakt een eerste beoordeling: ‘kanshebber’ of ‘geen kanshebber’. Puur onderbuikgevoel, geeft hij toe. Vervolgens gaan de dunne en makkelijk leesbare boeken op een stapel om in de trein te lezen. De andere boeken leest Bertrand ’s avonds of in het weekend, aan de keukentafel of in een luie leesstoel.

Hoe verschillend de juryleden ook zijn, in hun gewoonten en expertises, ze zijn gelijk in hoe serieus ze de taak van jurylid oppakken. Volgend jaar, 2018 zullen de vele leesuren zich uiten in een longlist, een shortlist en later een winnaar. Het belooft een spannende tijd te worden!

Carla Verwijs is managementconsultant met een specialisatie in kennismanagement. Daarnaast zit ze in de jury voor het Managementboek van het Jaar 2018 (#Mgtboek2018).


Managementboek van het Jaar 2018 - Juryblog - Verrassingen in een doosje nieuws
10 november 2017 | Bertrand Weegenaar

Het leukste van het jurylid zijn van het Managementboek van het Jaar zijn de verrassingen die in de doosjes van Managementboek.nl zitten.

Onder normale omstandigheden zoek ik de titels uit voor de reviews. Op basis van belangstelling voor een onderwerp, bekende auteur, aanbevelingen van andere early bird recensenten etc. Dus er is dan al wel een verwachting.
De afgelopen weken brengen die doosjes dus verrassingen. En die kunnen alle kanten op gaan. Soms is het: waarom? Waarom is dit in deze vorm uitgegeven? Een redacteur en wat zelfreflectie had dit ongeluk kunnen voorkomen. Gelukkig gebeurt dit weinig.

Vaker komt de vraag: jee bestaat dit onderwerp ook? Ik ontloop al een paar weken het boek Leren interveniëren in verwaarloosde organisatie van Joost Kampen. Dikke pil en een onderwerp ruim buiten mijn comfortzone. Mooi uitgegeven (eerste indruk, erg belangrijk) door de experts van Vakmedianet. Dat zeker. Ik zal er toch eens mee aan de slag moeten voor het volgende juryoverleg.

In de categorie boeiende titels komt het nieuwe boek van Pieter Winsemius in aanmerking: Je hoeft niet gek te zijn om wereldkampioen te worden, maar het helpt wel. Leuk boekje over verschillende vormen van creativiteit, hoe je dit kunt inzetten en het belang van intuïtie. En zit in veel over schaken, dus dat ging er bij mij in als koek.

Veel zwaardere kost, is De wilde tuin van de verbeelding van Kris Pint. Een Belgische auteur wat wellicht de keuze van het thema en de Franse filosofen die de auteur in zijn boek gebruikt, verklaart: Foucault, Barthes maar ook Nietzsche. Een dun boekje dat bladzijde voor bladzijde volledige concentratie vereist.

Het thema is ruimte maken om onze innerlijke tuin bij te houden. Nee zeggen, tegen de druk van buiten en inspirerende beelden en technieken om je eigen mentale tuin te vullen en onderhouden. Of dit een managamentboek is, daar moeten we nog een discussie over voeren in het juryberaad.

Leuk opmaak grapje heeft uitgever Business Contact uitgehaald met het boek Het geheim van bol.com van Michel Schaeffer. Het boek is uitgegeven als het kenmerkende blauwe doosje van Bol. De oud-directeur van Bol, Schaeffer, doet een boekje open over de start en groei van Bol.com tot het meest succesvolste e-commerce platform van Nederland. In 2012 nam Ahold de boel over en Schaeffer bleef nog netjes een paar jaar achter samen met de andere directeuren om de groeiambities uit te voeren. Alle ‘geheimen’ zijn natuurlijk wel bekend. Als een lezer nog verbaasd is over de keuzes en ‘berekende’ gokken die de strategen maakten, dan hebben ze tien jaar zitten slapen. De waarde van klantdata, intelligente algoritmes om de beste suggesties te koppelen, slimme marketingacties, de groei van een digitale catalogus naar een consumentenplatform: een digitale store-in-store. In e-commerce draait het even goed om de kennis van de klant als het onderkennen van de waarde van ICT. Een ondernemers jongens boek tegen alle gevestigde retail-waan-van-de-dag.

Wat rest is wel een vraag: heeft Ahold een kat in de zak gekocht (zoals TMG in het verleden met Hyves)? Als je alle statistieken ziet die ook Schaeffer deelt (tot 2016 !?) dan gaat de omzet van boeken, CD’s, games ed. de komende jaren flink kelderen. Bol.com dacht groot te denken. Maar de markt lijkt nu, met Ahold als eigenaar, begrensd in Nederland en België. Dus hoe die flinke overnameprijs door Ahold terugverdiend gaat worden, dat zal de toekomst uitwijzen.
De laatste pagina suggereert een exponentiële groei, waarschijnlijk veroorzaakt door de toevoeging van honderden productcategorieën, waarmee Bol.com in Nederland de concurrentie met Wehkamp en Coolblue aangaat. Internationaal zijn Alibaba en Amazon er ook nog. Om er een paar te noemen. Voer voor een nieuw boek in 2022.

Bertrand Weegenaar is jurylid voor het Managementboek van het Jaar 2018 #Mgtboek2018.


Juryblog Managementboek van het Jaar #Mgtboek2018 - Trends in boekenland nieuws
29 september 2017 | Carla Verwijs

Als recensent van Managementboek heb je meestal een voorkeur voor een specifiek onderwerp of aantal onderwerpen, waarover je veel weet en de boeken goed kunt beoordelen.

Dat gaat niet op als je plaatsneemt in de jury van het Managementboek van het Jaar – die leest ook boeken buiten het eigen specialisatiegebied. Gelukkig heeft de jury een gemengde samenstelling. Meestal leest een specialist het boek én een niet-specialist. Een managementboek moet tenslotte voor een bredere groep te begrijpen zijn dan alleen specialisten. Doordat de jury nu boeken in de breedte leest, gaat het ook opvallen dat een aantal onderwerpen populair zijn. Daar willen we in deze blog wat dieper op ingaan: wat zijn zoal die populaire onderwerpen in de managementboeken van 2017 en hoe beoordeelt de jury boeken over hetzelfde onderwerp?

Sommige thema’s zijn niet nieuw, die blijven ongekend populair. Dit geldt voor Lean, klantbeleving en veranderingen in organisaties. Leiderschap, in de brede zin van het woord, blijft ook nog steeds een belangrijk thema. Wat dit soort, bekende thema’s betreft, kijkt de jury voornamelijk naar het vernieuwende aspect. Is het oude wijn in nieuwe zakken of heeft de auteur echt een originele invalshoek of aanpak?

Een groot aantal boeken kijkt naar de toekomst. Weten wat er komt, aan technologie of andere soorten (maatschappelijke) ontwikkelingen, hierop voorbereid zijn, is een relevant onderwerp. We zien dat digitalisering aandacht krijgt, net als de komst van blockchain, robots en de deeleconomie. Wat betekent dit voor ons, de werkgelegenheid en de manier waarop we naar goederen kijken? Interessante vragen. Sommige ontwikkelingen zijn nog pril, zoals blockchain, waarvan de mogelijkheden nog niet zijn uitgekristalliseerd. In die gevallen kijkt de jury ook naar de praktische invalshoek. Is het een conceptueel verhaal of heeft de auteur een vertaling naar de praktijk gemaakt en geeft het boek lezers iets waar ze wat mee kunnen.

Wat betreft de praktische kant, is het duidelijk dat een canvas een veelgebruikt hulpmiddel is. Het begon met het Business Model Canvas. Een manier om overzicht te creëren en inzicht te geven in iets complex als een business model. Sindsdien zijn er vele canvassen opgedoken, waarbij  de ene meer succesvol is dan de andere. In sommige gevallen lijkt het zelfs vergezocht en mist het de gedegen aanpak die het Business Model Canvas kent.

Natuurlijk zijn er nog veel meer onderwerpen die voorkomen in de managementboeken op de leesstapel van de jury. Het feit dat ze hier niet genoemd zijn, maakt ze niet minder interessant. Misschien zelfs: integendeel. De jury laat zich graag verrassen met nieuwe onderwerpen!

Carla Verwijs is managementconsultant met een specialisatie in kennismanagement. Daarnaast zit ze in de jury voor het Managementboek van het Jaar 2018 (#Mgtboek2018).


Gijs van Wulfen - Pas op met startups column
29 augustus 2017 | Gijs van Wulfen

Startups zijn hot. Dat zijn ze al meer dan tien jaar, maar dat geldt zeker nu het grote bedrijfsleven massaal startups omarmt. De interesse ontstond vaak door frustratie over hun eigen innovatieprestaties en onmacht om dat op eigen houtje te verbeteren.

Alle raden van bestuur zijn de afgelopen jaren wel een keer naar Silicon Valley gereisd om inspiratie op te doen. Prachtige verhalen natuurlijk van Uber, AirBnB, Pinterest, Dropbox, Snapchat, en SpaceX. Startups zijn aantrekkelijk. Hun enthousiasme is aanstekelijk. Hun nieuwe digitale businessmodellen fascinerend. Ik ben er ook door aangestoken, en investeer zelf in een startup in de sharing economy: Pickthisup.nl.

Je ziet steeds vaker grote bedrijven, ook in Nederland, startups omarmen door startup centers op te richten. Vaak met als doel om het interne ondernemerschap te stimuleren, en snelheid te winnen, want innovatie gaat veel te stroperig door hun eigen organisaties heen. KPN, AkzoNobel, ING, Shell, ASML, Philips, NS, het Havenbedrijf Rotterdam, Rabobank en de ANWB, allemaal werken ze samen met startups, om op deze manier sneller tot concrete nieuwe producten en diensten te komen.

Maar bij bestaande organisaties is de snelle weg vaak de langzame weg en de langzame weg de snelle. Wat gebeurt er namelijk? Ontevreden over de innovatieresultaten op de eigen olietanker, lanceren ze kleine speedbootjes. Die zijn wendbaar en snel en weinig risicovol als het misgaat. Maar op de olietanker zelf, ziet de bemanning dat er plots wel veel geld wordt gestoken in nieuwe startups die in de watten worden gelegd, alle vrijheid krijgen en in een hip oud industrieel complex mogen zitten, in plaats van in de suffe burelen waar ze zelf zitten. De speedbootjes worden vanaf de olietanker als partybootjes gezien, het nieuwste speeltje van de raad van bestuur.

Als je jouw bestaande organisatie innovatiever wilt maken, dan is de snelle route vaak de langzame. Dat komt omdat veel van de speedbootjes helemaal niet terugkeren naar de olietanker. Dat heeft twee redenen. In Het innovatiedoolhof (Managementboek van het Jaar 2017, red.) laat ik zien dat startups het helemaal niet veel beter doen dan innovatie-initiatieven in gewone bedrijven: 95% slaagt er niet in het voorspelde rendement te halen. Bovendien keren de speedbootjes die het wel redden vaak helemaal niet terug naar het ‘moederschip’. In plaats daarvan gaan ze verder als zelfstandige onderneming of worden ze verkocht. Dat is leuk voor de Holding, maar maakt de olietanker zelf op geen enkele manier innovatiever. En als er startupinitiatieven zijn die wel een grote relatie hebben met de bestaande corebusiness, dan is het heel lastig om het initiatief van buiten vervolgens weer in een latere fase van het innovatieproces in de bestaande organisatie te injecteren. Waarom zouden wij op de olietanker nu wel onze nek uitsteken voor iets wat het speedbootje heeft bedacht? In onze Nederlandse bedrijfscultuur is draagvlak belangrijk. Iets uitvinden kun je alleen. Innoveren kun je alleen maar samen. En het worden alleen onze ideeën als wij er vanaf de start samen aan hebben gewerkt.

Volg daarom als bestaande organisatie niet klakkeloos de startuphype. Er zijn ook andere paadjes op de tanker zelf om innovatie sneller en effectiever te starten.

Gijs van Wulfen is (keynote) spreker en trainer over innovatie en design thinking. Hij is de auteur van verschillende boeken, waaronder Het Innovatiedoolhof dat werd uitgeroepen tot Managementboek van het Jaar 2017.


Get up, startup column
28 augustus 2017 | Pierre Pieterse

Zo. Vakantie voorbij. Koffers uitgepakt. Kinderen achter de pc, de was gedaan, de auto uitgeruimd. Eindelijk rust! Tijd om de vakliteratuur van de afgelopen weken even door te nemen. Om bijvoorbeeld te lezen dat ‘startup’ de oude jasjes ‘incubators’ en ‘accelarators’ definitief vervangt.

 Maar waarom zouden we nu allemaal ‘aan de startup gaan’? Volgens sommigen omdat ze innovatie versnellen. Grote organisaties (de ‘olietankers’) wordt nogal eens geadviseerd ‘speedbootjes’ te lanceren om een startupkoers te volgen. Pas daarmee op, zegt innovatie-expert Gijs van Wulfen: ‘Om bestaande organisaties innovatiever te maken, is de snelle route vaak de langzame.’ Dus gewoon binnen de eigen organisatie, bijvoorbeeld ‘omdat veel van de speedbootjes helemaal niet terugkeren naar de olietanker’.

Misschien zijn ze wel een probaat instrument om altijd gewenste transities te versnellen, zoals de energietransitie. De auteurs van het zojuist verschenen Slim en Groen, Willem Vermeend en Ruud Koornstra, zijn daar in elk geval van overtuigd. In Trouw laten ze optekenen dat ‘hippe vernieuwende bedrijven, de startups, verrassende, soms revolutionaire ontdekkingen kunnen doen. Kijk maar eens hoe snel internetondernemingen, zoals Uber en Airbnb, sectoren veranderd hebben. Zoiets is ook in de energiewereld denkbaar. Via doorbraken met energieopslag of nieuwe schone brandstoffen. Gekker nog: met technieken die nu nog niet eens bedacht zijn.’

Maar Jan Rotmans, toch geen onbeduidend iemand als het om die energietransitie gaat, heeft zo zijn twijfels: ‘Het is flauwekul om massaal nieuwe bedrijfjes op te richten. Ze leveren vaak weinig op.’ Om daaraan toe te voegen dat hij ‘liever ziet dat Shell meer inzet op schone energie dan dat er 10.000 nieuwe startups bijkomen.’

Maar wellicht ligt de zaak heel wat prozaïscher: het ontbreken van zogenaamde ‘bullshit banen’. Google en Facebook (de startup archetypes en roergangers tegelijk) versloegen alle mediagiganten omdat zij platte organisaties zijn waar de creativiteit niet door mensen met bullshit jobs in een keurslijf wordt gedwongen, schrijft Peter de Waard in de Volkskrant. En blijven dat doen, totdat ‘ook zij dezelfde bullshit jobs creëren’. Let wel: zo’n ‘driekwart van al het werk dat in de westerse maatschappij wordt gedaan is niets meer dan zinloze tijdsvulling en draagt niets bij aan een betere wereld. Daaronder behoort het leeuwendeel van de banen in het management, financiële dienstverlening, communicatie, marketing en administratie. Mensen met onzinbanen zijn sterk vertegenwoordigd in de kletsende klasse die excelleren in de media’. Slechts een kwart van de banen levert producten en diensten waar daadwerkelijk behoefte aan is, zo concludeert De Waard. Volop ruimte voor kansen dus.

Afijn. Voor u nu de geest te pakken heeft en alles opzij zet om eens stevig ‘up te starten’, of wellicht de geest niet meer terug in de fles krijgt, toch maar even een kleine waarschuwing, bij wijze van alternatieve bijsluiter. Opgetekend uit de prachtige gelaagde serie The affair (over inderdaad een affaire maar vooral ook over de wispelturigheid van het geheugen). ‘Vrouwen zijn net als de effectenbeurs. Je investeert in een succesvol wederzijds fonds en laat het met rust. Je gaat je geld niet beleggen in een sexy startup. Negentig procent van die bedrijven mislukt. Dan ben je eraan. Kom niet aan je geld!’


The winner takes all nieuws
11 juli 2017 | Bertrand Weegenaar

In het kielzog van het Managementboek van het Jaar 2017 Het innovatiedoolhof pronkten er nog vier andere zeer lezenswaardige boeken op de shortlist.

Helaas er is maar één winnaar en van de anderen horen we misschien niet zo veel meer. The winner takes all nietwaar. Dat is geheel toevallig ook het onderwerp van het boek Boonstra (19 lessen uit het leven van Nederlands meest dwarse CEO) door Manfred Bik. Opgeklommen, stap voor stap, de schouders eronder. Van kleine Friese salesjongen naar de boardrooms in Nederland en Amerika bij Sara Lee en uiteindelijk Philips. Goed ook in marketing ook. De volgende les ‘branding’ bespaart misschien een hoop marketingboeken: ‘Een merk wordt grot gemaakt door maar twee dingen: een sterke belofte verpakt in een goed idee, en een consequente uitvoering in iedere verschijningsvorm van dat merkidee, hoe minutieus ook.’

Dan maar even ‘de essentiële succesformule van Boonstra’ (volgens Bik uiteraard): eenvoud, kracht, consequent, kwaliteit, doen. En dat decennia achter elkaar. Boonstra bewees diverse malen een bijzonder gefocust verandermanager te zijn die de juiste mensen om zich heen wist te verzamelen. En als ze niet voldeden, zoals Roel Pieper bij Philips, dan werden ze ook even hartelijk uitgezwaaid. Hij startte succesformules (SRV, Sanex) en kon hard ingrijpen (door bijvoorbeeld het Philips HQ te verhuizen van Eindhoven naar Amsterdam).

Het is vooral een persoonlijke kijk op leiderschap, teambuilding en besturen. Op de internationale retail business waar Boonstra twee decennia het voorbeeld was. Mooie kijkjes in de psychologie van de leider (samen in gesprek met Manfred Kets de Vries), wijze lessen in onzekerheid, wat het betekent voor de vrouw van… Meeverhuizen, meegroeien, stevige basis, afstand bewaren en niet (te) kritisch zijn. Een mooi boek dat tot de beste van 2017 behoort en het waard is breed gelezen en bestudeert te worden.

(De volgende cyclus van het Maagementboek van het Jaar - 2018 - start in juli. Na de nodige mitsen en maren komt er een longlist, gevolg door een shortlist, en dan de nieuwe winnaar. In april wordt die bekend gemaakt. En o ja, dit jaar maakt ‘bovengetekende’ weer deel uit van de jury.)


Labyrint van mogelijkheden column
23 mei 2017 | Pierre Pieterse

Nog maar kort geleden was het ‘not done’ om het woord innovatie in een boektitel te gebruiken. Wel in een eventuele ondertitel, maar nooit in de titel. Waarom is mij nooit duidelijk geworden, maar uitgevers wisten in navolging van elkaar dat een boek met innovatie in de titel niks was, lees: niet werd verkocht.

Net zomin als een boek met kwaliteit in de titel, maar dat was nog wel begrijpelijk, want hoe meer er over kwaliteit werd gesproken hoe minder er sprake van was. Maar goed, de tijden zijn veranderd om maar eens met Bob Dylan te spreken, een andere winnaar van een grote boekenprijs, en daarvan getuigt het winnende boek in de uitverkiezing van het Managementboek van het Jaar 2016: Het innovatiedoolhof, van Gijs van Wulfen.

Van Wulfen onderscheidt vier innovatieroutes waarin het gemakkelijk verdwalen is, omdat ze op het oog zo voor de hand liggen: de ideeroute, de technologieroute, de klantknelpuntroute, en de noodzaakroute. De eerste route spreekt voor zich. De vraag is alleen hoe je dat spontane Eureka-momentje in bad omzet in een werkbaar verdienmodel. Focus en haalbaarheid adviseert Van Wulfen. Technologie spreekt ook voor zich. Technologie is altijd al een enorme aanjager geweest voor innovatie, maar nu meer dan ooit. Kijk alleen maar even naar de suggesties die Van Wulfen aandraagt: eetbare verpakkingen, een opblaasbare veiligheidsriem, stof die elektriciteit opwekt uit lichaamswarmte, een automotor die emissies verlaagt. Enzovoort. Van Wulfen schudt er dertig uit zijn mouw. De crux is hier het kiezen van de juiste techniek.  De derde route wordt nogal eens ingeven door irritatie. Als klant of omdat je iets in en/of met de organisatie maar niet voor elkaar krijgt. Richard Branson was zo ontevreden met de service van Amerikaanse luchtvaartmaatschappijen dat hij er zelf maar een oprichtte. De truc bij deze route is heel precies naar boven halen waar het knelt, vandaar ook de tamelijk gekunstelde benaming ‘klantknelpuntroute’. Tot slot noodzaak. Eigenlijk de ultieme drijfveer. Innoveer of crepeer. Deze route is niet minder dan een amalgaan van de voorgaande drie. Dwing een Eurekamoment af, zoek naar de juiste techniek, vind uit waar het misgaat en waar juist niet. Separaat of in combinatie, maar doe iets!

Geheel toevallig verscheen op de dag dat Het innovatiedoolhof werd bekroond Innoveer jezelf. Een mooie aanvulling want waar het Boek van het Jaar zich richt op de organisatie, daar richt de nieuwe Van Wulfen zich uitdrukkelijk op het individu. Niet iedereen is namelijk een innovator, althans niet vanzelf. Hooguit willen ‘we’ verbeteren, maar een sprong in het diepe is voor veel mensen tegelijk een sprong te ver. En dan kun je als organisatie nog zo vaak ‘innovatie’ in je visie noteren, zonder mensen die daadwerkelijk innovatief durven te handelen is dat niet meer dan de spreekwoordelijke papieren tijger. Dat geldt helemaal als innovatie pure noodzaak is om te overleven. Iedereen kruipt dan graag in zijn schulp terwijl je juist mensen nodig hebt die de innovatieve daad bij het woord voegen, hun nek uitsteken.

Het innovatiedoolhof is rijkelijk gelardeerd met afbeeldingen van verschillende doolhoven. Maar eentje ontbreekt opmerkelijk genoeg. Die uit de film The shining, met in de hoofdrol een op dreef zijnde Jack Nicholson als Jack Torrance. De eindscene is even klassiek als de film. Een volkomen doorgedraaide Jack Torrance achtervolgt zijn zoon in een enorm doolhof, met in zijn handen een bijl. Om te ontsnappen aan zijn vader, keert Danny letterlijk op zijn schreden terug en laat Jack een maagdelijk witte paden waarin hij vastloopt en uiteindelijk doodvriest. Innoveren heeft hier wel iets van weg. Strompelend zoek je de uitgang in een labyrint waarin elke route een doodlopende weg blijkt. Maar dat hoeft dus niet.


‘Trauma in organisaties’ Ooa Boek van het Jaar prijzen
17 mei 2017 | Pierre Pieterse

De beste boeken op het vlak van management en organisatieadvies streden de afgelopen weken om de titel ‘Ooa Boek van het Jaar 2016’. De zevenkoppige vakjury maakte tijdens het Boek & Lentecongres bekend dat het boek Trauma in organisaties van Philippe Bailleur tot winnaar is gekozen. De jury prees het boek omdat het vanuit een heel nieuwe invalshoek aandacht vraagt voor onderwerpen die er nogal eens bekaaid vanaf komen.

Welk boek over het vakgebied was een echte eyeopener in 2016? Of uit welk boek kon je als organisatieadviseur de meeste ideeën halen? Met onder andere die vragen in het achterhoofd ging de jury begin dit jaar aan de slag met de selectie van de genomineerden voor de titel ‘Ooa Boek van het Jaar 2016’.

Er werd uit 45 publicaties een boek gezocht dat te denken geeft, maatschappelijk relevant, wetenschappelijk en toegankelijk is. Bovendien moet het boek goed toepasbaar zijn in de praktijk van de organisatieadviseur. Trauma in organisaties voldeed aan alle criteria en werd samen met Muzische professionalisering van Bart van Rosmalen, Verslaafd aan organiseren van Tjip de Jong en Het innovatiedoolhof van Gijs van Wulfen op de shortlist van vier kanshebbers geplaatst.

Uiteindelijk koos de jury voor het boek van Bailleur. ‘Hij maakt inzichtelijk dat er naast trauma’s “met een grote T”, de plotselinge ingrijpende gebeurtenissen die een organisatie kunnen treffen, ook trauma’s “met een kleine t” zijn, veroorzaakt door sluipende stressoren’, zo lichtte de jury toe. ‘Het systemische perspectief is interessant. Het goed geschreven boek geeft taal voor het herkennen en tegemoet treden van dergelijke situaties.’


Innovatietips uit het Managementboek van het Jaar 2017: Het Innovatiedoolhof column
16 mei 2017 | Gijs van Wulfen

Innoveren is een hele krachttoer. Niet alleen om inhoudelijk het nieuwe product, de nieuwe dienst, jouw nieuwe proces of de nieuwe experience te bedenken. Maar vooral ook omdat je een hoop energie moet steken in de interne acceptatie van jouw nieuwe concept.

Terwijl jij focust op de inhoud, speelt er vanaf het moment van het idee tot aan het introductiemoment maar één vraag op de achtergrond mee: ‘Hoe krijg ik de rest ook mee…?’  Want: Uitvinden kun je alleen, Innoveren lukt alleen maar samen. Je hebt je collega’s, je (mede)managers, je directie of bestuur, je eigenaren allemaal nodig. En dat geldt natuurlijk ook voor je partners en de leveranciers met wie je samenwerkt, en niet te vergeten de klanten, cliënten of burgers voor wie je het uiteindelijk allemaal doet.

Innoveer daarom altijd vanaf de start van het project samen met anderen. Dat leidt tot zowel betere oplossingen als draagvlak. Stel een team samen van mensen met uiteenlopende kennis en ervaringen. Hierdoor krijg je in het team ideeën vanuit verschillende invalshoeken en leer je ook hoe anderen kijken en denken. Neem ook nieuwkomers op in het team. Hierdoor haal je een frisse blik in huis en worden voor de hand liggende opties sneller ter discussie gesteld.

Het ligt voor de hand om voor een innovatieteam de meest innovatieve mensen te kiezen uit een organisatie. Maar dat is niet altijd even handig, leert mijn praktijkervaring. Zeker niet als je deel uitmaakt van een wat conservatievere organisatie. Als je innoveert in een team met ‘the usual suspects’ heb je ongetwijfeld een leuk project bij de start, maar zodra je de implementatie nadert blijkt dat de rest van de organisatie nog even conservatief is als daarvoor, en stokt de voortgang. In jouw organisatie heb je vast ook wel zogenaamde ‘remmers in vaste dienst’. Van die oldtimers die, zoals Statler en Waldorf in de Muppetshow, op alles commentaar hebben. Mijn tip is om vanaf de start ook een van die remmers in vaste dienst op te nemen in jouw innovatieteam. Want als de oudgedienden zelf nieuwe concepten maken, steunen en naar de markt brengen, is dat een enorme push voor het intern draagvlak.

Naast een goed team team, creëer je ook intern draagvlak door het juiste moment te pakken om je innovatieproject te starten. Als je een moment kiest waarop jouw organisatie echt moet innoveren, is het grote voordeel dat er bij iedereen urgentie is. Denk aan een reorganisatie waarbij 15 procent van de mensen moet afvloeien. Dat zorgt zeker voor besef en draagvlak om dingen anders te doen, en andere dingen te gaan doen met elkaar. Op het moment dat je moet innoveren, ben je echter wel aan de late kant. Het is beter om te innoveren voordat jouw afdeling, unit of organisatie de verzadigingsfase in gaat. Het nadeel daarvan is dat er nog maar bij weinig mensen urgentie wordt gevoeld als je dan een innovatieproject start. Je kunt dan alleen draagvlak bereiken als jouw afdeling of organisatie een sterke leider heeft, die innovatie op de agenda zet en zich aan jouw project verbindt – in woorden en in daden.

Hoe eerder in het innovatieproces het je lukt om collega’s te informeren en te betrekken, hoe groter het draagvlak later zal zijn. Het vergt de nodige inspanning elke keer weer te moeten uitleggen wat je doet en waarom. Maar dit betaalt zich later, in de realisatiefase, dubbel en dwars terug. Neem dat van mij aan. Veel succes op jouw route door Het innovatiedoolhof.

Gijs van Wulfen richt zich op het opleiden, verspreiden en het faciliteren van de VOORT innovatiemethode. Hij is de auteur van Het innovatiedoolhof, dat werd uitgeroepen tot Managementboek van het Jaar 2017. Daarnaast is hij spreker en te boeken via Managementboek Academy.


Management Summaries - Het innovatiedoolhof summary
15 mei 2017 | Hans van der Klis

Innovatie-expert Gijs van Wulfen spreekt overal in de hele wereld over zijn ambitie om het aantal geslaagde innovaties omhoog te brengen. Hij rekende immers voor dat 85 procent van het geld besteed aan innovatie nergens toe leidt.

Dat kan en moet beter in zijn ogen en alle stappen in ‘het innovatiedoolhof’ kunnen hierbij helpen. Als je als vernieuwer aan de slag gaat, is het handig om als basis het soort innovatie te hanteren. Op die manier bepaal je welke route je door het doolhof ‘moet’ wandelen. De metafoor is sterk gekozen want op die manier verandert de prioriteit in de volgorde van de tussenstappen die je moet doorlopen voordat je je innovatie geslaagd kan noemen. Van Wulfen onderscheidt vier specifieke routes.

1. De idee-route. Is jouw basis een goed idee dan bewandel je de ‘ideeroute’. Airbnb is daar een goed voorbeeld van. De oprichters stelden hun appartement tijdelijk ter beschikking in 2007 en zagen daar een verdienmodel in. Via deze route is het heel belangrijk om het idee goed te onderzoeken op haalbaarheid en veel focus aan te brengen in de plannen.

2. De technologieroute. Het Google X research lab wilde graag de manier veranderen waarop we met ons mobieltje omgaan. Het lab zocht een alternatief voor het constant naar schermpjes staren terwijl we over straat lopen. Het resulteerde in Google Glass dat inmiddels alweer van de markt is gehaald. Op deze route is het kiezen voor de juiste techniek natuurlijk heel belangrijk.

3. De klantknelpuntroute. Deze route bewandel je als je innovatieproces start met een probleem bij consumenten, iets waar je doelgroep mee worstelt. Door het onderzoeken van de manier waarop consumenten in aanraking komen met jouw bedrijf kun je deze knelpunten goed naar boven halen. Zweedse designstudenten reageerden op de wetgeving die het dragen van een helm op de fiets verplichtte. Er werd hierop een soort kraag op basis van airbagprincipes bedacht.

4. De noodzaakroute. Een heel goed argument om met innovatie te starten is het feit dat het bittere noodzaak is omdat de omzetten teruglopen en het verlies toeneemt. Lego overkwam dat bijvoorbeeld aan het einde van de vorige eeuw waardoor er echt iets ingrijpends moest gebeuren. De focus ging op de ouderwetse politiebureaus en brandweerkazernes en - niet geheel onbelangrijk - Lego Friends werd bedacht, Lego voor meisjes dus.

Dit is een ingekorte versie van de Summary van Het innovatiedoolhof. Meer informatie en een speciale proefdownload van Management Summaries vindt u op deze pagina.


Verslag Managementboekengala 2017 interview
5 mei 2017 | Hans van der Klis

Tot de uitreiking van de prijs Managementboek van het Jaar 2017 was innovatiegoeroe Gijs van Wulfen wereldberoemd behalve in Nederland. De bekroning van zijn boek Het innovatiedoolhof, tijdens het Managementboekengala op 18 april in de Prodentfabriek in Amersfoort, zal daar zonder twijfel verandering in brengen. ‘Hoe meer mensen ik kan helpen, hoe meer ik daar van geniet’, zei Van Wulfen na de prijsuitreiking.

Na twaalf keer De Rode Hoed in Amsterdam en één keer de SS Rotterdam was nu de voormalige Prodentfabriek in Amersfoort het toneel van het jaarlijkse Managementboekengala en de uitreiking van de prijs voor het beste managementboek van het jaar. Dat had te maken met de opzet van de avond: in plaats van een centraal programma had de organisatie gekozen voor een Parade-achtige opzet. De acteurs van Troje hadden uiteenlopende acts voorbereid en verschillende bekende sprekers uit het circuit kregen de gelegenheid hun verhaal te vertellen. Er waren twee kleine amfitheaters ingericht, er stond een kampeerbus geparkeerd, er waren zelfs enkele tipi’s en tenten opgezet. Je kon naar het wat serieuzere verhaal van corporate antropoloog Daniëlle Braun gaan luisteren, een van de winnaars van vorig jaar, je kon je laten ontmoedigen door de geestige voordracht van schrijver Henk Rijks, je kon je in de kampeerbus laven aan de woorden van de oude hippie Mark Kingsford, je kon je zelfs in bed laten instoppen en voorgelezen worden. Maar als je liever wilde netwerken, kon dat ook, ouderwets aan de bar.

De optredens waren de opmaat naar het hoogtepunt van de avond, de uitreiking van de prijs voor het Managementboek van het Jaar 2017. De jury onder leiding van José Otte had vijf boeken op de shortlist gezet. Ze had het een voorrecht gevonden om zo dicht op de huid van de tijd te mogen zitten, vertelde Otte. De wereld verandert snel en in de managementboeken die verschijnen, is zichtbaar hoe de voorhoede van de managementschrijvers over nieuwe vormen van management en nieuwe organisatiestructuren denkt. ‘Ik voelde mij als een kind in de snoepwinkel’, zei Otte. ‘Gedurende het hele proces van beoordelen en jureren kwamen wij er achter dat er een rode draad terug te vinden was in de boeken die wij te lezen kregen, en zeker in de boeken die wij uiteindelijk op de shortlist hebben geplaatst: zij gaan uit van een nieuw wereldbeeld en proberen een antwoord te formuleren over hoe managers daar op kunnen reageren en hoe wij onze organisaties opnieuw kunnen inrichten. Soms provocatief, soms op meer verhalende wijze, maar altijd interessant.’

De manager en de lezer

Hoe de genomineerde auteurs dat nieuwe wereldbeeld hadden vertaald voor de lezer, was een belangrijk criterium bij de jurering, vertelde Otte naderhand. ‘Je kunt vaststellen dat wij op dit moment in een tussenfase zitten, dat ons beeld van de wereld aan het kantelen is. Dan is het niet meer zo interessant om een boek te lezen dat van de 1.0 wereld uitgaat. Dat is een opvatting die door de hele jury werd gedeeld.’

De jury wilde graag een boek bekronen dat behalve aan de gebruikelijke criteria – relevantie, actualiteit, leesbaarheid, bestendigheid, onderbouwing, verzorging – ook zou voldoen aan een extra criterium, namelijk dat het geschikt zou zijn voor elke lezer die geïnteresseerd is in managementboeken. ‘We hebben met Kees Visser van Managementboek uitgebreid gesproken over wie de manager is, wie je kunt beschouwen als de lezer. Wanneer je kijkt naar de veranderingen in organisatiestructuren, zie je dat het aantal managementlagen vermindert en dat er minder managers zijn. Het beeld van de potentiële lezer wordt daardoor diffuser, hij wordt steeds breder. Dat is een ontwikkeling waar wij rekening mee hebben gehouden.’

Innovatiedoolhof

Na haar loftuitingen aan alle genomineerde auteurs, deed Otte vakkundig wat van een juryvoorzitter verwacht mag worden: de spanning tijdens het gala opvoeren tot het moment suprême, de toekenning van de prijs. Het Managementboek van het Jaar 2017 werd Het innovatiedoolhof van innovatiedeskundige Gijs van Wulfen, een boek dat dat met behulp van vier verschillende routes eigenlijk iedereen de helpende hand kan bieden bij vernieuwen en innoveren. ‘Het boek is zinvol wanneer je radicale vernieuwingen moet doorvoeren, maar ook wanneer je je relatie met je klant wilt verbeteren’, zei Otte.

Gijs van Wulfen was overvallen. ‘Om eerlijk te zijn was ik niet eens zenuwachtig’, bekende hij. ‘Ik had nergens rekening mee gehouden. Ik ben de laatste jaren over de hele wereld beroemd geworden, behalve in Nederland. Tijdens het gala kwam er nog iemand naar mij toe die mij vroeg of ik wel eens lezingen houd. Ik doe niet anders, van Kaapstad tot Canada, van Turkije tot Tokio. Mijn carrière is er één als uit een jongensboek. Misschien dat deze prijs mij kan helpen ook in Nederland wat meer bekendheid te krijgen.’

Zijn dankwoord gebruikte Van Wulfen om een fabel te vertellen over drie kikkers, die uit verveling besluiten een hoge berg te bestormen. De eerste twee haken na waarschuwingen van buitenstaanders één voor één af, de derde haalt meer dood dan levend de top. De derde kikker bleek doof. Een geestig verhaal om duidelijk te maken dat je als manager heel goed moet weten waar je mee bezig bent, juist als je aan het innoveren bent. In Het innovatiedoolhof neemt Van Wulfen je bij de hand en leert hij je eerst een paar stappen terug te doen voordat je als een blinde – of dove – de berg bestormt.

LinkedIn influencer

Het innovatiedoolhof is het derde boek van Van Wulfen sinds hij in 2002 besloot voor zichzelf te beginnen. Voor die tijd had hij als marketeer in de foodsector gewerkt en was hij als adviseur aan Boer & Croon verbonden geweest. Daar begeleidde hij grote bezuinigingsoperaties en trok hij van spiegelgebouw naar spiegelgebouw, vertelt hij. ‘Ik had een chique auto, maar ik begon mij op een bepaald moment af te vragen wat nu precies mijn toegevoegde waarde was.’ Twee jaar lang volgde hij in België een creativiteitscursus, die hem samen met zijn ervaring hielp bij het bedenken van een innovatiemethode. Zijn ideeën schreef hij op in zijn eerste boek, Nieuwe producten en diensten bedenken. ‘Dat verscheen lang voor YouTube en Business Model Generatie, moet je beseffen.’

In de loop der jaren begon hij ook te bloggen, in het Engels. Maar zijn carrière kreeg een beslissende wending toen hij besloot de ideeën uit zijn tweede boek, De Innovatie Expeditie, op LinkedIn te plaatsen. ‘Opeens had ik in drie dagen 100.000 likes en was ik driekwart dag bezig de comments te beantwoorden. ‘ LinkedIn nam hem in 2012 op in de lijst van 150 belangrijkste influencers, naast grote namen als Arianna Huffington, Richard Branson, Bill Gates en Barack Obama. ‘Sinds die tijd vlieg ik de hele wereld over om mijn verhaal te vertellen. Mensen die over innovatie spreken, hebben het vaak over de methode van de start-up: zij beginnen met een nieuw idee. De Innovatie Expeditie is een boek dat juist bedoeld is om oude olifanten weer te laten dansen. Ik wilde ook de oude olietankers helpen.’ Niet in de rol van adviseur, overigens. Hij vindt juist dat organisaties het zelf moeten doen. Maar hij kan ze wel ideeën aanreiken over hoe zij het moeten doen. ‘Ik ben een soort superspecialist geworden op een heel klein onderwerp: hoe je met innovatie van start moet gaan.’ En dat blijkt in goede aarde te vallen, gezien zijn drukke agenda. ‘Hoe meer mensen ik kan helpen, hoe meer ik daar van geniet.’

Eerste bekroning

Ook voor Ina Boer, bij Van Duuren Management de uitgever van Gijs van Wulfen, was de toekenning van de prijs een primeur: ondanks zes eerdere nominaties, zowel bij haar vroegere werkgever Academic Publishers als bij Van Duuren, was nooit eerder een boek uit haar fonds bekroond. ‘Dit is ontzettend fijn, zeker met ons tienjarig bestaan aan het einde van 2017 in aantocht’, zei Boer. ‘Ik had er ook niet op gerekend, je weet tevoren nooit welke overwegingen de jury maakt. Maar ik ben heel erg blij.’

Het eerste boek van Van Wulfen als managementboekenauteur verscheen bij Pearson, maar toen dat managementboekenfonds werd opgeheven, kwam hij bij Van Duuren terecht. Bij de verschijning van De Innovatie Expeditie merkte Boer meteen dat zij met een bijzondere auteur te maken had. ‘Dat boek was al verschenen in het Engels, Gijs houdt de rechtenverkoop in het buitenland in eigen hand. Hij brengt bovendien zijn eigen vormgever mee, Frederik de Wal. Hij heeft zelf in de marketing gewerkt en heeft veel verstand van design. Natuurlijk hebben wij wel gesproken over de inhoud van Het innovatiedoolhof, maar hij weet precies wat hij erin wil hebben en waar hij naartoe wil.’

Boer hoopt dat de bekroning van het boek ook een positieve invloed zal hebben op het laatste boek van Van Wulfen, Innoveer jezelf, dat op dezelfde dag verscheen als de bekendmaking van de shortlist. ‘De inhoud van Innoveer jezelf ligt in het verlengde van Het innovatiedoolhof, maar is meer op het individu gericht: hoe kun je zelf innovatief zijn? Volgens Gijs kun je dat echt leren. Het is echt ook een uitstekend boek geworden. We hebben onze kandidaat voor Managementboek van het Jaar 2018 dus al klaarliggen.’


Hollandse degelijkheid column
24 april 2017 | Pierre Pieterse

Inmiddels is het boek van jaar bekend (Het innovatiedoolhof), maar daarmee is mijn redactioneel commentaar voorafgaand aan deze definitieve keuze geen ‘oud nieuws’ omdat ik aandacht heb voor boeken en onderwerpen die het niet hebben gehaald. Alsof ik het voorvoelde, hoewel dat nu juist wel typisch een opmerking met de kennis van nu is.

Een gemêleerd lijstje, zo mag je de shortlist 2017 gerust noemen. Een vleug innovatie (Het innovatiedoolhof van Gijs van Wulfen), een scheut strategie (Strategie = Executie van Jacques Pijl), een forse kneep betekenis (Handboek betekenisvol ondernemen van Kees Klomp), de nodige toekomst (Management in Singularity van Tjeu Blommaert), en ten slotte de wijze lessen (Boonstra van Manfred Bik). Verderop in dit nummer worden de vijf boeken uitgebreid aan u voorgesteld, en dat geeft mij de ruimte enige persoonlijke notities te ventileren. Over boeken/onderwerpen die het niet hebben gehaald maar niet hadden misstaan in de shortlist. Zonder natuurlijk de keuze van de jury te willen bekritiseren.

Allereerst is dat De wendbare organisatie van oudgediende Leo Kerklaan. Wat je noemt een ‘rijp’ boek. Doorleefd. Of ‘old school’, omdat oude bekenden als Mintzberg, en Kaplan en Norton worden aangehaald, en KPI’s en de PDCA-cirkel van Deming weer het hart vormen. Kerklaan is de eerste om dat te beamen, maar ‘ik ga in op de zaken waar het mis gaat. Dat het misgaat komt vaak omdat men niet begrijpt wat mensen als Deming nu precies hebben bedoeld. Alle theorieën zijn er wel, alleen we falen jammerlijk in de executie. […] Als de feitelijke implementatie van de strategie niet goed wordt geregisseerd, komt er meestal weinig van terecht.’ Je ziet Jacques Pijl instemmend knikken.

Ook had ik wel een boek verwacht waarin ‘agile’ centraal staat. Tegenwoordig is het ‘adaptiviteit’ dat de klok slaat, vooral om de toegenomen volatiliteit, onzekerheid, complexiteit en ambiguïteit te pareren. En laat agile nu net een werkwijze zijn die adaptiviteit realiseert. Om, even heel concreet, een antwoord te formuleren op de uitdagingen die de ontembare want exponentieel groeiende technologische ontwikkelingen aan bedrijven stellen. Aldus Mike Hoogveld, auteur van Agile Managen.

Een boek over leiderschap had ook niet misstaan. Nu gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat we niet zijn verwend met boeken over dit onderwerp. Maar toch. Volgend jaar zal dat vermoedelijk anders zijn, want de auteur van het allereerste Managementboek van het Jaar, Joep Schrijvers, heeft met de opvolger van Hoe word ik een rat?, Hoe raak je ze kwijt?, opnieuw een serieuze kanshebber geschreven. Want een boek ‘over ontspoorde leiders en slechte managers’ zal helaas altijd actueel blijven. In dit verband is Moed - Over gedurfd leiderschap een mooie preambule. In dit boek houdt Andor de Rooij een pleidooi voor ‘gedurfd leiderschap’. Het kan in een organisatie erg onaangenaam kan ruiken, zo zegt De Rooij, maar in plaats van leiderschap te tonen, grijpt men liever naar een luchtverfrisser. Om de lieve vrede te bewaren. Uiteindelijk wordt de meur niet aan aangepakt. ‘Laffe of roekeloze leiders leven in een fantasie, moedige leiders in de realiteit. Gedurfd leiderschap start met de moed om zelf feedback te vragen en te ontvangen. Ik zie de mate waarin je zelf feedback organiseert als een thermometer voor je moed.’

Sluiten we toch af met de shortlist. Gemêleerd zoals ik zei maar vooral ook degelijk. Geen zelfhulpboeken die je van alles beloven maar uiteindelijk alleen de auteur helpen, en ook geen hype-lectuur, vaak aan de man gebracht door de verkoper van ‘hippe praatjes’ (dixit Denker des Vaderlands René ten Bos in het alleraardigste Later word ik filosoof), de onvermijdelijke goeroe dus. Nee, gewoon Hollandse degelijkheid.


Business Books by People Power - Gesprek met de winnaar van het Managementboek van het Jaar 2017 interview
21 april 2017 | Glenn van der Burg

Gijs van Wulfens Het innovatiedoolhof is bekroond tot Managementboek van het jaar 2017 – Luister het eerste interview na de uitreiking van de prijs.

 

Meer luisteren? Ga naar http://businessbooks.people-power.nl

Mensgericht organiseren leidt tot betere prestaties en gelukkigere mensen. Glenn van der Burg werkt daar elke dag vol vuur aan als facilitator van groepen die samen een vliegende start willen maken om hun organisatie mensgericht te maken. Elke maandag presenteert hij het radioprogramma People Power over de kracht van mensen in organisaties. Hij is auteur van Boven het maaiveld en Management Mythes en is spreker en dagvoorzitter op congressen over thema’s als leiderschap, arbeidsparticipatie, sociale innovatie en duurzame inzetbaarheid.


Managementboek van het Jaar 2017: Het innovatiedoolhof nieuws
19 april 2017 | Hans van der Klis

Tot de uitreiking van de prijs Managementboek van het Jaar 2017 was innovatiegoeroe Gijs van Wulfen wereldberoemd behalve in Nederland. De bekroning van zijn boek Het innovatiedoolhof, tijdens het Managementboekengala op 18 april in de Prodentfabriek in Amersfoort, zal daar zonder twijfel verandering in brengen.

Eigentijdse ‘Management Parade’
Na twaalf keer De Rode Hoed in Amsterdam en één keer de SS Rotterdam was nu de voormalige Prodentfabriek in Amersfoort het toneel van het jaarlijkse Managementboekengala en de uitreiking van de prijs voor het beste managementboek van het jaar. Dat had te maken met de opzet van de avond: in plaats van een centraal programma had de organisatie gekozen voor een Parade-achtige opzet. De acteurs van Troje hadden uiteenlopende acts voorbereid en verschillende bekende sprekers uit het circuit kregen de gelegenheid hun verhaal te vertellen. Er waren twee kleine amfitheaters ingericht, er stond een kampeerbus geparkeerd, er waren zelfs enkele tipi’s en tenten opgezet. Je kon naar het wat serieuzere verhaal van corporate antropoloog Daniëlle Braun gaan luisteren, een van de winnaars van vorig jaar, je kon je laten ontmoedigen door de geestige voordracht van schrijver Henk Rijks, je kon je in de kampeerbus laven aan de woorden van de oude hippie Mark Kingsford, je kon je zelfs in bed laten instoppen en voorgelezen worden. Maar als je liever wilde netwerken kon dat ook, ouderwets aan de bar.

De optredens waren de opmaat naar het hoogtepunt van de avond, de uitreiking van de prijs voor het Managementboek van het Jaar 2017. De jury onder leiding van José Otte had vijf boeken op de shortlist gezet. Ze had het een voorrecht gevonden om zo dicht op de huid van de tijd te mogen zitten, vertelde Otte. De wereld verandert snel en in de managementboeken die verschijnen, is zichtbaar hoe de voorhoede van de managementschrijvers over nieuwe vormen van management en nieuwe organisatiestructuren denkt. ‘Ik voelde mij als een kind in de snoepwinkel’, zei Otte.

Carrière als een jongensboek
Na haar loftuitingen aan alle genomineerde auteurs, deed Otte vakkundig wat van een juryvoorzitter verwacht mag worden: de spanning tijdens het gala opvoeren tot het moment suprême, de toekenning van de prijs. Het Managementboek van het Jaar 2017 werd Het innovatiedoolhof van innovatiedeskundige Gijs van Wulfen, een boek dat dat met behulp van vier verschillende routes eigenlijk iedereen de helpende hand kan bieden bij vernieuwen en innoveren. ‘Het boek is zinvol wanneer je radicale vernieuwingen moet doorvoeren, maar ook wanneer je je relatie met je klant wilt verbeteren’, zei Otte.

Gijs van Wulfen was overvallen. ‘Om eerlijk te zijn was ik niet eens zenuwachtig’, bekende hij. ‘Ik had nergens rekening mee gehouden. Ik ben de laatste jaren over de hele wereld beroemd geworden, behalve in Nederland. Tijdens het gala kwam er nog iemand naar mij toe die mij vroeg of ik wel eens lezingen houd. Ik doe niet anders, van Kaapstad tot Canada, van Turkije tot Tokio. Sinds ik in 2012 door LinkedIn werd opgenomen in de lijst van 150 super influencers, met mensen als Barack Obama, is mijn carrière er één uit een jongensboek. Misschien dat deze prijs mij kan helpen ook in Nederland wat meer bekendheid te krijgen.’

Zijn dankwoord gebruikte Van Wulfen om een fabel te vertellen over drie kikkers, die uit verveling besluiten een hoge berg te bestormen. De eerste twee haken na waarschuwingen van buitenstaanders één voor één af, de derde haalt meer dood dan levend de top. De derde kikker bleek doof. Een geestig verhaal om duidelijk te maken dat je als manager heel goed moet weten waar je mee bezig bent, juist als je aan het innoveren bent. In Het innovatiedoolhof neemt Van Wulfen je bij de hand en leert hij je eerst een paar stappen terug te doen voordat je als een blinde – of dove - de berg bestormt.


Genomineerden in een notendop nieuws
29 maart 2017 | Pierre Pieterse

Speciaal voor onze trouwe bezoekers hebben we van de vijf genomineerde boeken voor de titel Managementboek van het Jaar 2017 (de shortlist dus) een executive summary gemaakt. In willekeurige volgorde de essentie van vijf belangrijke boeken.

1.      Het innovatiedoolhof

De ervaren innovatie-expert Gijs van Wulfen spreekt overal in de hele wereld over zijn ambitie om het aantal geslaagde innovaties omhoog te brengen. Hij rekende immers uit dat 85 procent van het geld besteed aan innovatie nergens toe leidt. Dat kan en moet beter in zijn ogen en alle stappen in ‘het innovatiedoolhof’ kunnen hierbij helpen. Als je als vernieuwer aan de slag gaat, is het handig om als basis het soort innovatie te hanteren. Op die manier bepaal je welke route je door het doolhof ‘moet’ bewandelen. De metafoor is sterk gekozen want op die manier verandert de prioriteit in de volgorde van de tussenstappen die je moet doorlopen voordat je je innovatie geslaagd kan noemen.

De idee-route. Is jouw basis een goed idee dan bewandel je de ‘ideeroute’. Airbnb is daar een goed voorbeeld van. De oprichters stelden hun appartement tijdelijk ter beschikking in 2007 en zagen daar een verdienmodel in. Via deze route is het heel belangrijk om het idee goed te onderzoeken op haalbaarheid en veel focus aan te brengen in de plannen.

De technologieroute. Het Google X research lab wilde graag de manier veranderen waarop we met ons mobieltje omgaan. Het lab zocht een alternatief voor het constant naar schermpjes staren terwijl we over straat lopen. Het resulteerde in Google Glass dat inmiddels alweer van de markt is gehaald. Op deze route is het kiezen voor de juiste techniek natuurlijk heel belangrijk.

De klantknelpuntroute. Deze route bewandel je als je innovatieproces start met een probleem bij consumenten, iets waar je doelgroep mee worstelt. Door het onderzoeken van de manier waarop consumenten in aanraking komen met jouw bedrijf kun je deze knelpunten goed naar boven halen. Zweedse designstudenten reageerden op de wetgeving die het dragen van een helm op de fiets verplichtte. Er werd hierop een soort kraag op basis van airbagprincipes bedacht.

De noodzaakroute. Een heel goed argument om met innovatie te starten is het feit dat het bitter noodzaak is omdat de omzetten teruglopen en het verlies toeneemt. Lego overkwam dat bijvoorbeeld aan het einde van de vorige eeuw waardoor er echt iets ingrijpends moest gebeuren. De focus ging op de ouderwetse politiebureaus en brandweerkazernes en - niet geheel onbelangrijk - Lego Friends werd bedacht, Lego voor meisjes dus.

2.      Management in Singularity

Singularity omschrijven Tjeu Blommaert en Stephan van den Broek als ‘het tijdstip in de geschiedenis waarna de mens niet langer nodig zal zijn om computers en robots te programmeren en te verbeteren’. Dit kan ervoor zorgen dat mensen niet langer in staat zijn te begrijpen hoe deze techniek precies werkt. Sommige experts voorspellen dat door de ontwikkelingen van ICT, de versnelling in convergentie met andere wetenschappen en de groeiende gemeenschap van betrokken mensen dit moment al rond het jaar 2035 zal plaatsvinden.

De exponentiële groei vereist ook een ‘reset’ in management denken. Management zal in de toekomst vooral gaan over verbinden, samenwerken, creativiteit, flexibiliteit en betrokkenheid. De auteurs stellen daarom voor om de Deming-cirkel (Plan, Do, Check, Act) aan te passen aan de nieuwe werkelijkheid. Voor management in singularity komen ze uit bij ‘Connect-Respond-Trust-Accelerate’, waarbij de missie en visie van de organisatie (de why) in het hart staan.

3.      Boonstra

Boonstra is het verhaal van een eigenwijze provinciejongen die zonder diploma’s of kruiwagens de meest spraakmakende en ondernemende CEO van ons land zou worden. Cor Boonstra wist tot vijf keer toe vriend en vijand te verbazen met zijn succes: bij de SRV, bij Intradal, bij Douwe Egberts, bij Sara Lee en tot slot als hoogste baas bij Philips.

Een jaar lang voerde reclameman Manfred Bik wekelijks lange, openhartige gesprekken met Boonstra en andere betrokkenen. Dit boek is het resultaat. In een pakkende stijl beschrijft Bik Boonstra’s achtergrond, de rol van zijn vader, zijn komeetachtige loopbaan en zijn tegendraadse aanpak – op zoek naar een mogelijke verklaring voor zijn succes.

Boonstra is niet alleen een boeiend levensverhaal. Het is een reis langs oer-Hollandse merken en biedt een ongecensureerde kijk in de boardroom van grote ondernemingen. Het is daarmee ook een boek met tijdloze lessen voor iedereen die van plan is om het zelf ver te gaan schoppen.

4.      Handboek betekenisvol ondernemen

Met de opkomst van de betekeniseconomie bevinden we ons in het tijdperk waarin we de wereld willen verbeteren, zo schrijven de auteurs Kees Klomp, Stefan Wobben en Jesse Kleijer. Dit gebeurt tegen de achtergrond van de derde Industriële Revolutie die onze manier van leven en werken ingrijpend zal veranderen. In de betekeniseconomie wordt het maatschappelijk-constructieve vermogen van bedrijven commercieel bepalend. Ze doen aan C Commerce (Constructive Commerce) door thick value te creëren, wat de auteurs ‘waardigheid’ noemen.  Waardige bedrijven hebben een constructief concurrentievoordeel omdat ze benefit ofwel constructieve winst realiseren door zich maatschappelijk waardig te gedragen. Voordat een betekenisvolle ondernemer in de betekeniseconomie aan de slag gaat moet hij eerst zichzelf goed leren kennen. Vervolgens dient hij een maatschappelijk probleem te vinden dat aansluit bij zijn roeping (purpose). Hij initieert zijn bedrijf door een vakgebied aan te wijzen, partners uit te zoeken, geld te regelen en een rechtsvorm te kiezen. Zijn imperatief is om vast te stellen waar het bedrijf voor staat, wie de klanten zijn en een markt te kiezen. Vervolgens formuleert hij zijn constructief-commerciële idee en committeert hij zich aan een concreet maatschappelijk doel.  Aansluitend kan de betekenisvolle ondernemer zijn bedrijf gaan uitdragen via een betekenisvol merk.

Merkmanagement is in essentie perceptiemanagement. Mensen willen iets van de oprichter herkennen in het merk. Ze willen ook een verhaal horen over de totstandkoming van het product, of uitleg krijgen over wat het merk wil bereiken. Betekenismarketing is primair gericht op het verbeteren van de wereld en wil dat bereiken door een verandering te realiseren in het leven van klanten. Deze vorm van marketing staat ten dienste van het algemene belang en het grotere, maatschappelijke geheel. Maatschappelijke vooruitgang is het enige doel van betekenisvolle bedrijven. De marketing-P’s moeten dat bewerkstelligen: people, product, producer, promotion, price en place. De betekenisvolle ondernemer maakt jaarlijks de impact van zijn bedrijf op de maatschappij inzichtelijk in een inspirerende impactrapportage.

5.      Strategie = Executie

Organisaties staan midden in ‘het nieuwe normaal’: een snel veranderende wereld waarin ideeën uit de klassieke bedrijfskunde niet meer opgaan. Organisaties, of het nu in de profit is of in de not-for-profit, verstoren zelf of ze worden verstoord. Continuïteit is geen vanzelfsprekendheid meer. In deze tijd geldt maar één wet: strategie = executie. Een strategie die niet wordt uitgevoerd is net zo weinig waard als geen strategie. Dat is de reden dat we bij het ontwikkelen van onze plannen van het begin af aan moeten nadenken over de uitvoering. Strategie en executie zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Tijdens de verkoop gaat de verbouwing gewoon door. Iedere ondernemer en manager is doordrongen van dit probleem. We moeten tegelijk aandacht hebben voor de bestaande business waar we op dit moment onze klanten blij mee maken en ons geld mee verdienen, en we moeten bezig zijn met de organisatie van morgen en overmorgen.

Welke strategische keuzes we daarbij ook maken, uiteindelijk zijn het de mensen die het moeten doen. Natuurlijk zijn het waarom, het wat en het hoe belangrijk. Maar het allerbelangrijkst is wie de strategie gaat uitvoeren. Het draait om mensen, om hun kwaliteiten en om hun betrokkenheid.

De kern van dit boek wordt gevormd door het - strategie = executie-model’: een raamwerk met vier versnellers (kiezen, initiëren, oogsten en borgen) die elk weer bestaan uit vier bouwstenen, gelijkelijk verdeeld over de harde en de zachte kanten van implementatie. Voor wie daar meteen mee aan de slag wil, bevat het boek een groot aantal factsheets, checklists en formats.


5 genomineerden voor het Managementboek van het Jaar 2017 nieuws
28 maart 2017 | Justin van Lopik

Vandaag mogen we ze bekend maken: de 5 boeken die genomineerd zijn als mogelijk Managementboek van het jaar 2017. De boeken zijn gekozen door onze jury. met daarin ing. Sonja de Bruin, Nico Jong, dr. ir. Martin Th. van Staveren, Daniëlle de Jonge en Rudy Kor. Op 18 april maakt juryvoorzitter dr. José W. Otte de winnaar bekend tijdens het Managementboekengala. De prijs wordt dit jaar voor de 15e keer uitgereikt.

Onderstaande boeken staan op alfabetische volgorde van de auteurs.

Boonstra - Manfred Bik
Dit boek is voortgekomen uit de fascinatie van de auteur voor Cor Boonstra. Boonstra gaf alle medewerking aan deze niet-biografie.

Management in Singularity - Tjeu Blommaert, Stephan van den Broek
Om de snelle verandering aan te kunnen moet het lineaire denken worden ingewisseld voor het exponentiële disruptieve denken

Handboek betekenisvol ondernemen - Kees Klomp, Stefan Wobben, Jesse Kleijer
Een handleiding om te ondernemen in de betekeniseconomie.

Strategie = Executie - Jacques Pijl
Strategie-executie moet zowel exploitatie van het bestaande businessmodel als innovatie mogelijk maken.

Het innovatiedoolhof - Gijs van Wulfen
Met dit boek zet je de juiste stappen op het juiste moment in de juiste volgorde. Zo maak je zelf innovatie simpeler.

Bekijk alle vijf de boeken in ons overzicht.

 

Voor meer informatie over de verkiezing van het Managementboek van het Jaar kunt u terecht op managementboekvanhetjaar.nl.


Gijs van Wulfen: ‘Leer genieten van de innovatieworsteling’ interview
24 augustus 2016 | Bas Hakker

Professioneel spreker en trainer Gijs van Wulfen reist de hele wereld over om bedrijven te helpen met innovatieprojecten. Zijn internationale ervaring bundelde Van Wulfen in zijn nieuwe boek: Het Innovatiedoolhof.

U komt overal vertellen over innovatie, hoe is dat zo gekomen?
Mijn boek De Innovatie Expeditie met de VOORT-innovatiemethodiek was alweer een tijd in het Engels vertaald en ik schreef Engelstalige blogs toen LinkedIn mij in 2013 benaderde. Ik werd een van de eerste 150 influencers met verder op die lijst iemand als Barack Obama. Dat werd wereldwijd opgepakt.

Gelden overal dezelfde excuses om niet aan innovatie te doen?
Zeker, er is geen tijd, geen draagvlak en geen klanteninzicht. Mijn methode om innovatie toe te passen is daarom ook overal hetzelfde, hoewel er altijd lokale mensen zijn die de innovatie moeten faciliteren. Het gaat er immers om dat je de juiste mensen op het juiste moment buiten hun eigen comfortzone krijgt. Dat lukt alleen maar met iemand van de eigen cultuur. Vandaar dat je altijd een Japanner nodig hebt om een Japanner buiten de box te laten denken.

Al analyserend, reizend en docerend kwam u tot de metafoor van een doolhof voor uw nieuwe boek?
De ‘VOORT Innovatie methodiek’ gaat uit van de fases ‘vertrekken’, ‘ontdekken’, ‘ontwikkelen’, ‘reflecteren’, en ‘terugkeren’. Die methode pas ik inmiddels tien jaar toe, maar mensen vertelden me dat ze ook wel eens op een andere manier aan zo’n innovatieproject beginnen: bijvoorbeeld via een goed idee als basis zoals bij een start-up. Of de innovatie begint met een nieuwe techniek zoals op een R&D-afdeling. Ook bij zo’n proces blijven de obstakels die je moet overwinnen hetzelfde, maar de volgorde verandert. Daarom heb ik een doolhof met vier ingangen bedacht; starten vanuit een technologie, een idee, noodzaak of vanuit klantfrictie. Ik kan hiermee steeds meer mensen helpen en daar gaat het me vooral om.

Wat is in uw ogen het grootste probleem waardoor het innovatieproces stokt?
Geen draagvlak, absoluut. Iedereen binnen een bedrijf probeert je ergens onderweg te stoppen terwijl ze ondertussen wel roepen je graag te willen helpen. Het grootste probleem is altijd: hoe krijg je intern de handen op elkaar?

Hebt u daar een oplossing voor?
Jazeker. Norbert Reithofer, de voormalig CEO van de BMW Groep, antwoordde op de vraag waarom BMW honderden miljoen euro’s in elektrische motoren investeerde: ‘Because doing nothing is a bigger risk.’ Dat is voor mij de essentie. Iedereen moet in een organisatie beseffen dat je moet innoveren omdat de wereld om je heen verandert, en snel ook.

En hoe krijg je dat draagvlak uiteindelijk wél?
Innoveren kun je alleen maar samen. Als je een idee hebt, heb je bijna iedereen nodig om er een case van te maken en mensen gaan je alleen helpen als dat idee ook een beetje van hen is. Dat betekent dus dat je vanaf de start moet samenwerken.

Je moet dus direct een goed team hebben? Hoe ziet zo’n team er dan uit?
Het team moet zo divers mogelijk zijn. In een bedrijf heb je altijd van die usual innovation suspects, de creatieve slimmeriken, maar hoe gevarieerder het team is des te gevarieerder ook de ideeën zijn. De tweede belangrijke voorwaarde aan het team is dat er veel tolerantie moet zijn tussen die mensen, er moeten mensen in zo’n groep zitten die denken: jij denkt wel heel anders dan ik, maar dat hebben we juist nodig. Kortom: een tolerant, divers team moet je hebben. Uit Japans onderzoek blijkt dat de beste videogames bedacht worden door zeer gevarieerde teams met veel tolerantie. Ze moeten niet op zoek naar een of ander compromis tussen visies, maar naar het beste idee.

Dus het helpt als er geen hele grote ego’s bijzitten die moeite hebben met de briljante geest van anderen?
Eigenlijk moet je een stapje terugzetten; je moet niet denken in eigenaren van ideeën, maar je moet het direct samen doen.

Grappig daaraan vond ik dat u ergens schreef dat je altijd een moet CFO neerzetten in dat team.
Zeker. Een organisatie is net een kudde en de snelheid van de kudde wordt bepaald door het langzaamste dier. De meest conservatieve mensen heb je dus juist nodig. En vaak is de CFO een van de langzaamste dieren, gelukkig maar, want je moet geen innovatieve CFO hebben. En ik kan het weten want van huis uit ben ik bedrijfseconoom. Van de remmers in vaste dienst moet je er zeker twee in je innovatiegroep opnemen.

U hebt een aantal grote cases gebruikt in het boek. Met welke cases heeft u het meest?
Ik vind airbnb een mooie case, ook omdat ik het zelf gebruik. Het bedrijf wordt vandaag de dag geschat op meer dan 25 Miljard US Dollar. Ze zijn in 2007 gestart en worstelden drie jaar; na twee jaar stonden ze echt op het punt van opgeven. Innovatie is een grote worsteling, maar je moet leren te genieten van de worsteling.

Waarom won airbnb die worsteling uiteindelijk toch? Wat was daarin doorslaggevend?
Uiteindelijk hebben ze zich vooral flink verdiept in de klant zelf, dat was essentieel. Ze leerden veel van hun eigen ervaringen als mystery klant en spraken in New York wekenlang intensief met verhuurders en huurders. Zo leerden ze bijvoorbeeld dat goede foto’s essentieel zijn in de keuze die gebruikers van de dienst maken. Als ze dat overlieten aan de markt kregen ze shitfoto’s en kwam er niemand.

Hoe weet je of een idee in de basis niet goed genoeg is of dat je gewoon nog even moet sleutelen aan het idee?
Een nieuw idee is als een ruwe diamant, die is als basis zwart. Je gaat er steeds iets van bijslijpen en uiteindelijk breken sommige diamanten in stukken en een ander gaan alleen maar nog maar meer glimmen. Uit onderzoek blijkt ook dat elke goede start-up minimaal twee keer volledig is veranderd, puur omdat je moet blijven leren als je eenmaal klantcontact hebt.

Dat is dus het verschil tussen het succesvolle airbnb en Google Glass dat mislukt lijkt.
Dat laatste ben ik niet met je eens. Google Glass heeft een experiment gedaan dat wereldnieuws werd, maar dat werd door de publieke opinie afgeschreven. Onder de radar zijn ze bij Google echter nog steeds bezig met Google Glass-toepassingen voor bedrijven, dat gaat door. De mensen zelf zeggen dat ze geen spijt hebben van het experiment in de openbaarheid, maar ik twijfel daaraan. Daar hebben ze echt wel van geleerd.¶


Kennisfestival live nieuws
23 mei 2016 | Pierre Pieterse

Op woensdag 25 mei wordt voor de eerste keer ‘Het grootste kennisfestival van Nederland’ georganiseerd, met een indrukwekkende line-up. Ruim van tevoren uitverkocht, maar gelukkig via een speciaal in het leven geroepen livestream vanuit de luie stoel te volgen.

Met meer dan 30 topsprekers in combinatie met muziek is dit festival uniek te noemen. Een greep uit het aanbod van sprekers: Martijn Aslander, Jan Rotmans, Hans van der Loo, Arend Ardon, Gijs van Wulfen, Patrick Davidson, Joris Merks….

Deze dag is online live te volgen op www.jijenoverijssel.nl. (‘Hoofdpodium’ De Rederij is vanaf 13.00 uur live te volgen via de livestream.)


Preview - Het innovatiedoolhof preview
8 maart 2016 | Gijs van Wulfen

Het nieuwe boek van innovatie-expert Gijs van Wulfen leidt je langs alle obstakels in het innovatiedoolhof. Welke dat zijn en hoe hij dat doet vertelt hij in deze preview.

Is de start van innovatie voor jou persoonlijk een zoektocht? Je bent niet de enige. Gehinderd door allerlei obstakels haalt 80% van alle innovatieprojecten de markt niet eens. Je wordt tegengehouden door een gebrek aan tijd en middelen. Je weet niet goed wat de eindklant wil. En veel collega's schepen je af omdat zij hun nek niet willen uitsteken en jij wel.

Als spreker over innovatie reist Gijs van Turkije naar Tokio en van Canada naar Kaapstad. En op al die plekken merkt hij dat innovators worstelen met exact dezelfde problemen. Of je nu start met een idee, met een technologie, met een klantknelpunt of gewoon omdat je moet innoveren; iedereen ervaart dezelfde hindernissen. En daar wil hij wat aan doen. Alle obstakels, zoals geen tijd, geen geld, geen marktvraag of geen draagvlak heeft hij in kaart gebracht in het innovatiedoolhof.

Gijs ontdekte in de afgelopen jaren in meer dan vijftig innovatieprojecten in praktijk hoe je de chaotische start op een makkelijke manier kunt structureren. En welke tien essentiële activiteiten je in welke volgorde moet doen, én op welk moment om succesvol te zijn.

1. Ideeën: bedenken en kiezen van nieuwe relevante producten, diensten, processen of experiences met een levensvatbaar businessmodel. 

2. Focussen: bepalen van de innovatiefocus inclusief alle criteria. 

3. Passendheid checken: nagaan of jouw idee, technologie, klantknelpunt of noodzaak om te innoveren wel past binnen de prioriteiten van jezelf en jouw organisatie. 

4. Randvoorwaarden scheppen: kiezen en organiseren van het juiste moment, het juiste team, het juiste tempo en de juiste financiering van jouw innovatie-initiatief. 

5. Ontdekken: uitvinden van trends, markten, technologieën en klantknelpunten. 

6. Businessmodel: bedenken van een aantrekkelijk en levensvatbaar businessmodel. 

7. Technologie kiezen: verkennen en kiezen van de juiste technologie om jouw nieuwe product, dienst, proces of experience te realiseren. 

8. ‘Freedom to operate' controleren: checken of je innovatieve concept geen inbreuk maakt op intellectuele eigendomsrechten van anderen. 

9. Experimenteren: systematisch onderzoeken of testen van je nieuwe product, dienst, proces of experience om de aantrekkelijkheid van het innovatieve concept te onderbouwen. 

10. Nieuwe businesscase opstellen: neerzetten van een goed onderbouwde, overtuigende nieuwe businesscase voor je nieuwe product, dienst, proces of experience. 

Vanuit vier logische startpunten lopen er heldere routes door het innovatiedoolhof naar een succesvolle businesscase voor nieuwe producten, diensten en businessmodellen. Zij leiden je langs alle obstakels en valkuilen. De vier routes waaruit je kunt kiezen zijn:
1. De ideeroute: Je hebt een idee, wat nu?
2. De technologieroute: Je hebt een nieuwe technologie, wat nu?
3. De klantfrictieroute: Je hebt een klantprobleem ontdekt, wat nu?
4. De ‘wij-moeten-innoveren'-route: wat nu?

Geïnspireerd door cases van AIRBNB, Google Glass, Angry Birds en aan de hand van de vier innovatieroutes leer je zelf essentiële vragen te beantwoorden voor een succesvolle start van innovatie, zoals: Hoe weet ik of de klant er op zit te wachten? Hoe weet ik of het maakbaar is? Hoe weet ik of het rendabel is?

Aan de hand van dit boek doe je de juiste stappen op het juiste moment in de juiste volgorde. Zo maak je innovatie zelf simpeler.

Gijs van Wulfen richt zich op het opleiden, verspreiden en het faciliteren van de VOORT innovatiemethode. Hij is de auteur van Het innovatiedoolhof.


Populaire producten

    Personen

      Trefwoorden