Op werkdagen voor 23:00 besteld, morgen in huis Gratis verzending vanaf €20
Wij wijzen u graag op het volgende
Door drukte rondom de feestdagen zijn de levertijden van PostNL aangepast en kan uw pakket vertraging oplopen
21 juni 2011 | Eric van Arendonk RM

De ondertitel van 'Kaasschaaf of leiderschap' doet me denken dat het hier gaat om een boek over verandermanagement. Die ondertitel luidt: 'doorrommelen of doorpakken?' met de extra toevoeging: 'De crisis als koevoet'. Zou het toeval zijn dat in de titel het woord kaas zit en is het een directe verwijzing naar de bestseller 'Wie heeft mijn kaas gepikt?' Nu ik het boek gelezen heb, kan ik concluderen dat het louter toeval is. Het boek gaat wel over verandermanagement maar het is voor de rest niet te vergelijken met de genoemde bestseller.

De centrale boodschap van dit boek is helder; de crisis als koevoet om daadwerkelijke veranderingen voor elkaar te krijgen. Pas niet aan maar probeer een werkelijke verandering op gang te brengen. Uit het boek blijkt duidelijk dat de auteur een relatie heeft of heeft gehad met de overheid. Het boek is doorspekt met voorbeelden uit deze organisatie, zijn frustraties steekt hij ook niet onder stoelen of banken. Het is een dun boekje van nog geen 130 pagina's op A5-formaat. Maar ook figuurlijk is het aan de dunne kant. Je hebt hier niet een boek over verandermanagement in je handen, daar zijn betere boeken voor. Dit boek beschrijft min of meer het proces van veranderen en weeft daar alternatieven door die met name gericht zijn om het veranderingsproces een stap verder te brengen. Hoewel ik geen ambtenaar ben, denk ik dat dit boek voor die beroepsgroep heel herkenbaar zal zijn. Soms haalt De Bruijn voorbeelden aan uit het bedrijfsleven, maar deze zijn niet verrassend en eerlijk gezegd weinig aansprekend.

Mooi van het boek is dat aan het begin de zogenaamde rode draad wordt weergegeven. Je kunt dan gelijk zien wat je kunt verwachten. Deze is opgebouwd uit de volgende 8 punten: Benadruk het gemeenschappelijke van de organisatie, zet de gebruiker echt centraal, maak van het apparaat een 'geïntegreerd warenhuis', betrek de werkvloer, stimuleer de verknochtheid aan de publieke zaak: creëer de publieke waarde, realiseer je dat effectief leiderschap een van de belangrijkste randvoorwaarden is voor succesvolle verandering, positioneer de vraagstukken als echte managementissues en als laatste creëer als management een sfeer die samenwerking en synergie uitstraalt. Dit is ook precies wat je krijgt. Prima voor degene die voor de eerste keer met deze discipline in aanmerking komt en helemaal indien je dan werkzaam bent bij de overheid.

Het boek is vlotgeschreven en rijk voorzien van foto's en illustraties. De inhoud wordt versterkt door de vele voorbeelden en mede daardoor leest het snel weg. Gezien de omvang heb je het boek in pakweg twee uurtjes uit.

Voor wie doen we het ook alweer?
13 oktober 2010 | Ben Kuiken

In tijden van crisis moet er ingegrepen worden. Maar veel te vaak wordt dan de kaasschaaf gehanteerd, in plaats van dat er echt iets verandert, vindt Dirk-Jan de Bruijn. 'Zijn boek Kaasschaaf of leiderschap: doorrommelen of doorpakken?' is een pleidooi om nu eens goed door te pakken. Het is alleen jammer dat hij dat zelf te weinig doet.

Je moet wel durven: een boekje schrijven van nog geen 130 pagina’s dik dat pretendeert ‘een redelijk compleet overzicht’ te geven van ‘waaraan je allemaal zou moeten denken om veranderingen tot een goed resultaat te brengen.’ Een boekje dat zich bovendien niet alleen beperkt tot veranderingen in organisaties, maar meteen ook maar de hele Nederlandse economie op de schop wil nemen. Alsof er al niet hele bibliotheken vol vuistdikke handboeken over verandermanagement zijn geschreven, en alsof er nog nooit een overheidscommissie of Brede Herwaardering heeft bestaan.

Maar misschien heeft Dirk-Jan de Bruijn ook wel gelijk. Misschien wordt er wel veel te moeilijk gedaan over veranderingen, en is het gewoon een kwestie van het beantwoorden van de volgende vijf vragen: Wat is onze gemeenschappelijke focus? Voor wie doen we het ook al weer? Hoe richten we onze kritische bedrijfsprocessen dan in? Hoe zorgen we er verder voor dat iedereen dan ook écht participeert? En, ten slotte, hoe creëren we maximale publieke waarde die van ons als taakorganisatie wordt verwacht?

Dat zijn ze inderdaad ongeveer wel, de vragen waar het echt om draait. Als je die goed weet te beantwoorden, ben je al een heel eind op weg naar echte veranderingen. De grote vraag die dan echter blijft hangen, is: als het zo eenvoudig is, waarom mislukken dan toch zoveel veranderingen? Is dat omdat de meeste verandermanagers niet de juiste vragen stellen? Dat lijkt me toch niet, want je mag ervan uitgaan dat dit allemaal slimme mensen zijn en best in staat zijn om deze kernvragen zelf te bedenken en te beantwoorden. Dus moet er iets anders aan de hand zijn: de praktijk is een stuk weerbarstiger.

En op dat punt stelt het boek van Dirk-Jan de Bruijn dan toch teleur. Hij trapt een hoop deuren in (waarvan er overigens al veel openstonden), maar hij laat niet zien hoe je er doorheen moet gaan en wat je moet doen als je er eenmaal doorheen bent. Hoe zorg je nou dat iedereen ook écht participeert? Hoe zorg je ervoor dat de klant weer centraal komt te staan? Dat zijn vragen waar managers echt mee worstelen, en waar ook Dirk-Jan de Bruijn niet echt antwoord op geeft.

Populaire producten

    Personen

      Trefwoorden