Op werkdagen voor 23:00 besteld, morgen in huis Gratis verzending vanaf €20
24 mei 2013 | Sonja de Bruin

Ik heb 'Onze ijsberg smelt!' met veel plezier gelezen, dat als opvolger kan worden gezien van Wie heeft mijn kaas gepikt? van Ken Blanchard en Spencer Johnson, (ook een erg leuk boekje).

Waar het kaasboekje ingaat op het individu, stelt John Kotter in dit boekje de verandering van groepen, teams en organisaties centraal. Dit doet hij aan de hand van een kolonie pinguïns die al generaties lang op een ijsberg wonen, totdat er alarm wordt geslagen: de ijsberg is aan het smelten! En dan moet er een oplossing worden gezocht. De verandering die het smelten van de ijsberg tot gevolg heeft leidt tot heel herkenbare emoties bij de verschillende pinguïns (het zijn net mensen) in de pinguïnkolonie.
Het boekje leest makkelijk en het verhaal, een fabel, is eenvoudig; de onderliggende materie (change management) is echter niet zo eenvoudig. Om dit goed toe te kunnen passen, kun je beter het boek Leiderschap bij verandering (1996) van John Kotter lezen. Hier gaat hij heel verder op deze materie in.

'Onze ijsberg smelt!' is overigens een perfect boekje om uit te delen aan mensen in organisatie die aan het begin staan van een (ingrijpende) verandering. Dus zeker in deze tijden van recessie een aanrader.


Onze ijsberg smelt!
24 mei 2013 | Sonja de Bruin

Ik heb 'Onze ijsberg smelt!' met veel plezier gelezen, dat als opvolger kan worden gezien van Wie heeft mijn kaas gepikt? van Ken Blanchard en Spencer Johnson, (ook een erg leuk boekje). Waar het kaasboekje ingaat op het individu, stelt John Kotter in dit boekje de verandering van groepen, teams en organisaties centraal. Dit doet hij aan de hand van een kolonie pinguïns die al generaties lang op een ijsberg wonen, totdat er alarm wordt geslagen: de ijsberg is aan het smelten! En dan moet er een oplossing worden gezocht. De verandering die het smelten van de ijsberg tot gevolg heeft leidt tot heel herkenbare emoties bij de verschillende pinguïns (het zijn net mensen) in de pinguïnkolonie.
Het boekje leest makkelijk en het verhaal, een fabel, is eenvoudig; de onderliggende materie (change management) is echter niet zo eenvoudig. Om dit goed toe te kunnen passen, kun je beter het boek Leiderschap bij verandering (1996) van John Kotter lezen. Hier gaat hij heel verder op deze materie in.

'Onze ijsberg smelt!' is overigens een perfect boekje om uit te delen aan mensen in organisatie die aan het begin staan van een (ingrijpende) verandering. Dus zeker in deze tijden van recessie een aanrader.


19 juni 2008 | Irma Vermeulen

Het boek 'Onze ijsberg smelt' van John Kotter en Holger Rathgeber gaat over een kolonie van 286 pinguïns. Op een dag wordt door een pinguïn, genaamd Fred, ontdekt dat de ijsberg waarop zij leven aan het smelten is. In eerste instantie krijgt Fred weinig gehoor van de overige pinguïns uit zijn kolonie, behalve van Alice, lid van de Leiderschapsraad. Samen proberen ze de Leiderschapsraad te overtuigen van het gevaar en de urgentie. Dit heeft heel wat voeten in aarde, aangezien er een aantal pinguïns tegen is, waaronder de pinguïn Nee-nee. Een fabels met heel herkenbare personages!

Uiteindelijk lukt het Fred en Alice de Leiderschapsraad te overtuigen van het gevaar en de urgentie ervan. Er wordt een kernteam gevormd van vijf pinguïns die een campagne starten om een oplossing te zoeken en de rest kolonie te informeren. In eerste instantie ontstaat er de nodige paniek en volgt er een aantal tegenslagen. Uiteindelijk wordt er een oplossing bedacht, namelijk een pinguïn-nomaden-bestaan. De kolonie wordt omgeschoold tot enthousiaste, flexibele nomaden en leeft gelukkig verder op een andere ijsberg. Dit dankzij krachtig leiderschap en goede samenwerking. De kolonie zal blijven leven als nomaden; verandering is de constante factor in het leven van pinguïns. En thuis, thuis is waar de dierbaren zijn.

Het boek is geschreven door John Kotter en Holger Rathgeber. John Kotter is expert op het gebied van leiderschap en verbonden aan de Harvard Business School. Hij heeft onder andere het boek 'Leiderschap bij verandering' geschreven dat door sommige gezien wordt als de Bijbel van verandering voor managers over de hele wereld. Holger Rathgeber ontwikkelde een training over een pinguïnkolonie op basis van Kotters gedachtegoed.

In 'Onze ijsberg smelt' worden de acht veranderstappen uit Kotters boek 'Leiderschap bij verandering' aan de hand van een fabel beschreven. Deze veranderstappen zijn:

1. Creëer een gevoel van urgentie,
2. Verzamel een leidend team,
3. Ontwikkel een visie en strategie voor de verandering,
4. Communiceer om draagvlak en betrokkenheid te creëren,
5. Maak het anderen mogelijk om te handelen,
6. Genereer korte termijn successen,
7. Houd het tempo hoog en
8. Creëer een nieuwe cultuur.

Fabels, zo stelt Kotter, kunnen in combinatie met het juiste verhaal het leven leuker helpen maken; ze bieden meer inzicht in het leven, grotere voldoening op en buiten het werk, minder verwarring of stress en in het algemeen en een groter gevoel van controle als je eenmaal begrijpt wat er om je heen gebeurt. Daarbij moet de lezer wel aan de slag gaan met de verhalen, zo stelt hij, op zoek gaan naar de moraal van het verhaal, nadenken over eigen ervaring in het verleden en de mogelijkheden zien voor een betere toekomst.

Inmiddels ben ik een klein jaar werkzaam als organisatieadviseur. Tot nu toe ben ik al een aantal keer in aanraking gekomen met situaties waarin de personages uit het boek duidelijk naar voren komen. De Nee-nee's die in eerste instantie sceptisch zijn maar ook de aanjagers die 100% gaan voor een idee of verandering. Ik denk dat elk personage herkenbaar is voor de lezers van dit boek. Daarin schuilt de kracht van 'Onze ijsberg smelt!' en de fabel die wordt verteld.

In het boek wordt Nee-nee, de pinguïn die weerstand biedt in het hele proces, gezien als iets negatiefs. Hij houdt het proces onnodig op volgens de pinguïns uit het kernteam, dus er wordt een oplossing gezocht om zijn weerstand te verminderen. Hij wordt elk moment van de dag vergezeld door de professor die hem geen kans geeft te praten of om onrust te zaaien. Tot op het laatste moment blijft Nee-nee onheilspellend over de hele verandering.

Tegenwoordig wordt conflict en weerstand door sommige meer ervaren als een positieve kracht, wanneer er op een goede manier mee om wordt gegaan. Misschien als de pinguïns in dit boek deze weerstand gezien als iets positiefs, namelijk zijn betrokkenheid bij de kolonie, was de verandering nog succesvoller geweest. In deze overtuiging hebben de pinguïns nog een veranderslag te gaan!


Onze ijsberg smelt!
19 juni 2008 | Irma Vermeulen

Het boek 'Onze ijsberg smelt' van John Kotter en Holger Rathgeber gaat over een kolonie van 286 pinguïns. Op een dag wordt door een pinguïn, genaamd Fred, ontdekt dat de ijsberg waarop zij leven aan het smelten is. In eerste instantie krijgt Fred weinig gehoor van de overige pinguïns uit zijn kolonie, behalve van Alice, lid van de Leiderschapsraad. Samen proberen ze de Leiderschapsraad te overtuigen van het gevaar en de urgentie. Dit heeft heel wat voeten in aarde, aangezien er een aantal pinguïns tegen is, waaronder de pinguïn Nee-nee. Een fabels met heel herkenbare personages! Uiteindelijk lukt het Fred en Alice de Leiderschapsraad te overtuigen van het gevaar en de urgentie ervan. Er wordt een kernteam gevormd van vijf pinguïns die een campagne starten om een oplossing te zoeken en de rest kolonie te informeren. In eerste instantie ontstaat er de nodige paniek en volgt er een aantal tegenslagen. Uiteindelijk wordt er een oplossing bedacht, namelijk een pinguïn-nomaden-bestaan. De kolonie wordt omgeschoold tot enthousiaste, flexibele nomaden en leeft gelukkig verder op een andere ijsberg. Dit dankzij krachtig leiderschap en goede samenwerking. De kolonie zal blijven leven als nomaden; verandering is de constante factor in het leven van pinguïns. En thuis, thuis is waar de dierbaren zijn.

Het boek is geschreven door John Kotter en Holger Rathgeber. John Kotter is expert op het gebied van leiderschap en verbonden aan de Harvard Business School. Hij heeft onder andere het boek 'Leiderschap bij verandering' geschreven dat door sommige gezien wordt als de Bijbel van verandering voor managers over de hele wereld. Holger Rathgeber ontwikkelde een training over een pinguïnkolonie op basis van Kotters gedachtegoed.

In 'Onze ijsberg smelt' worden de acht veranderstappen uit Kotters boek 'Leiderschap bij verandering' aan de hand van een fabel beschreven. Deze veranderstappen zijn:

1. Creëer een gevoel van urgentie,
2. Verzamel een leidend team,
3. Ontwikkel een visie en strategie voor de verandering,
4. Communiceer om draagvlak en betrokkenheid te creëren,
5. Maak het anderen mogelijk om te handelen,
6. Genereer korte termijn successen,
7. Houd het tempo hoog en
8. Creëer een nieuwe cultuur.

Fabels, zo stelt Kotter, kunnen in combinatie met het juiste verhaal het leven leuker helpen maken; ze bieden meer inzicht in het leven, grotere voldoening op en buiten het werk, minder verwarring of stress en in het algemeen en een groter gevoel van controle als je eenmaal begrijpt wat er om je heen gebeurt. Daarbij moet de lezer wel aan de slag gaan met de verhalen, zo stelt hij, op zoek gaan naar de moraal van het verhaal, nadenken over eigen ervaring in het verleden en de mogelijkheden zien voor een betere toekomst.

Inmiddels ben ik een klein jaar werkzaam als organisatieadviseur. Tot nu toe ben ik al een aantal keer in aanraking gekomen met situaties waarin de personages uit het boek duidelijk naar voren komen. De Nee-nee's die in eerste instantie sceptisch zijn maar ook de aanjagers die 100% gaan voor een idee of verandering. Ik denk dat elk personage herkenbaar is voor de lezers van dit boek. Daarin schuilt de kracht van 'Onze ijsberg smelt!' en de fabel die wordt verteld.

In het boek wordt Nee-nee, de pinguïn die weerstand biedt in het hele proces, gezien als iets negatiefs. Hij houdt het proces onnodig op volgens de pinguïns uit het kernteam, dus er wordt een oplossing gezocht om zijn weerstand te verminderen. Hij wordt elk moment van de dag vergezeld door de professor die hem geen kans geeft te praten of om onrust te zaaien. Tot op het laatste moment blijft Nee-nee onheilspellend over de hele verandering.

Tegenwoordig wordt conflict en weerstand door sommige meer ervaren als een positieve kracht, wanneer er op een goede manier mee om wordt gegaan. Misschien als de pinguïns in dit boek deze weerstand gezien als iets positiefs, namelijk zijn betrokkenheid bij de kolonie, was de verandering nog succesvoller geweest. In deze overtuiging hebben de pinguïns nog een veranderslag te gaan!


27 november 2006 | Peter de Roode

Het boek 'Onze ijsberg smelt' van John Kotter en Holger Rathgeber is het verhaal van een pinguïnkolonie die de noodzaak voelt (aan den lijve in dit geval) om te veranderen. De auteurs beschrijven welke groepsprocessen er kunnen plaatsvinden bij veranderingen. Dit in tegenstelling tot het bekende boekje 'Wie heeft mijn kaas gepikt' (van Johnson en Blanchard) dat zich voornamelijk richt op verandering vanuit individueel perspectief. Kotters acht regels voor succesvolle verandering dienen als basis voor dit boek. Aan hand van een simpel verhaal dat in een uurtje te lezen is, kunnen organisaties zich voorbereiden op een belangrijk veranderingsproces. Maar zoals het vaak gaat met metaforen: de een loopt er mee weg, de ander kan er niets mee.

John Kotter is zonder meer een autoriteit op het gebied van verandermanagement. Zijn boeken 'Het hart van de verandering' en 'Leiderschap bij verandering' zijn veel geciteerde werken. Maar wie is Holger Rathgeber? Dat is de man die Kotters acht regels tijdens trainingsoefeningen aan de hand van een pinguïnkolonie probeerde te verduidelijken. Blijkbaar sloeg de metafoor aan, want het resultaat was dat Rathgeber met Kotter contact opnam, en dat ze samen besloten om het 'ijsbergproject' op te zetten (dit project wordt verder toegelicht op www.ouricebergismelting.com).

De acht regels die Kotter op het gebied van veranderen aanbeveelt, zijn achtereenvolgens:
1. Creëer een gevoel van urgentie.
2. Verzamel een leidend team.
3. Ontwikkel een visie en strategie voor de verandering.
4. Communiceer om draagvlak en betrokkenheid te creëren.
5. Maak het anderen mogelijk om te handelen.
6. Genereer korte-termijnsuccessen.
7. Houd het tempo vol. En
8. Creëer een nieuwe cultuur.

Ogenschijnlijk simpele regels die in te praktijk blijkbaar moeilijk zijn te implementeren gezien het grote aantal mislukte veranderingen. Het idee om deze regels te verduidelijken aan de hand van een verhaal, is lang niet zo gek als het op het eerste gezicht lijkt.

Het verhaal gaat over een pinguïnkolonie die op een goede (of eigenlijk kwade) dag van een van de eigen leden te horen krijgt dat de ijsberg waarop ze leven, aan het smelten is. Ziehier Kotters eerste regel: de noodzaak tot verandering. Hoe daar vervolgens mee wordt omgegaan, wordt subtiel beschreven. Er blijken nogal wat pinguïns te zijn - hoe kan het ook anders - die deze noodzaak tot veranderen totaal niet inzien. De pinguïn die het verontrustende nieuws bracht, meldt ook dat aan een van de leden van de Leiderschapsraad. Deze 'persoon' neemt de boodschap zeer serieus. Vanaf dat moment wordt de lezer deelgenoot van het politieke steekspel dat zich voltrekt binnen de pinguïnkolonie. Er zijn voorstanders, er zijn tegenstanders en er zijn natuurlijk zwevende kiezers die door beide partijen te beïnvloeden zijn. De grootste tegenstander, heel toepasselijk 'Nee-Nee' genaamd, doet er alles aan om zieltjes te winnen voor zijn opvattingen. Hij lijkt daar aardig in te slagen, omdat hij het spel moeiteloos naar zijn hand zet door telkens eigen spelregels te hanteren. Blijkbaar zijn bepaalde menselijke trekjes om 'de comfortzone' niet te hoeven opgeven ook pinguïns niet vreemd. Uiteindelijk slaagt de Leiderschapsraad erin om met behulp van een heldere visie en gerichte actie iedereen mee te krijgen. Het is zelfs een 'fysiek' meekrijgen, want de consequentie van de verandering is uiteindelijk dat de pinguïns als een soort nomadenkolonie verder trekken. De auteurs zeggen hiermee dat we ons dus op moeten gaan maken om als nomaden verder te trekken en dat is best een verfrissend surrogaat voor de bekende dooddoener dat 'verandering de enige constante is'.


Onze ijsberg smelt!
27 november 2006 | Peter de Roode

Het boek 'Onze ijsberg smelt' van John Kotter en Holger Rathgeber is het verhaal van een pinguïnkolonie die de noodzaak voelt (aan den lijve in dit geval) om te veranderen. De auteurs beschrijven welke groepsprocessen er kunnen plaatsvinden bij veranderingen. Dit in tegenstelling tot het bekende boekje 'Wie heeft mijn kaas gepikt' (van Johnson en Blanchard) dat zich voornamelijk richt op verandering vanuit individueel perspectief. Kotters acht regels voor succesvolle verandering dienen als basis voor dit boek. Aan hand van een simpel verhaal dat in een uurtje te lezen is, kunnen organisaties zich voorbereiden op een belangrijk veranderingsproces. Maar zoals het vaak gaat met metaforen: de een loopt er mee weg, de ander kan er niets mee. John Kotter is zonder meer een autoriteit op het gebied van verandermanagement. Zijn boeken 'Het hart van de verandering' en 'Leiderschap bij verandering' zijn veel geciteerde werken. Maar wie is Holger Rathgeber? Dat is de man die Kotters acht regels tijdens trainingsoefeningen aan de hand van een pinguïnkolonie probeerde te verduidelijken. Blijkbaar sloeg de metafoor aan, want het resultaat was dat Rathgeber met Kotter contact opnam, en dat ze samen besloten om het 'ijsbergproject' op te zetten (dit project wordt verder toegelicht op www.ouricebergismelting.com).

De acht regels die Kotter op het gebied van veranderen aanbeveelt, zijn achtereenvolgens:
1. Creëer een gevoel van urgentie.
2. Verzamel een leidend team.
3. Ontwikkel een visie en strategie voor de verandering.
4. Communiceer om draagvlak en betrokkenheid te creëren.
5. Maak het anderen mogelijk om te handelen.
6. Genereer korte-termijnsuccessen.
7. Houd het tempo vol. En
8. Creëer een nieuwe cultuur.

Ogenschijnlijk simpele regels die in te praktijk blijkbaar moeilijk zijn te implementeren gezien het grote aantal mislukte veranderingen. Het idee om deze regels te verduidelijken aan de hand van een verhaal, is lang niet zo gek als het op het eerste gezicht lijkt.

Het verhaal gaat over een pinguïnkolonie die op een goede (of eigenlijk kwade) dag van een van de eigen leden te horen krijgt dat de ijsberg waarop ze leven, aan het smelten is. Ziehier Kotters eerste regel: de noodzaak tot verandering. Hoe daar vervolgens mee wordt omgegaan, wordt subtiel beschreven. Er blijken nogal wat pinguïns te zijn - hoe kan het ook anders - die deze noodzaak tot veranderen totaal niet inzien. De pinguïn die het verontrustende nieuws bracht, meldt ook dat aan een van de leden van de Leiderschapsraad. Deze 'persoon' neemt de boodschap zeer serieus. Vanaf dat moment wordt de lezer deelgenoot van het politieke steekspel dat zich voltrekt binnen de pinguïnkolonie. Er zijn voorstanders, er zijn tegenstanders en er zijn natuurlijk zwevende kiezers die door beide partijen te beïnvloeden zijn. De grootste tegenstander, heel toepasselijk 'Nee-Nee' genaamd, doet er alles aan om zieltjes te winnen voor zijn opvattingen. Hij lijkt daar aardig in te slagen, omdat hij het spel moeiteloos naar zijn hand zet door telkens eigen spelregels te hanteren. Blijkbaar zijn bepaalde menselijke trekjes om 'de comfortzone' niet te hoeven opgeven ook pinguïns niet vreemd. Uiteindelijk slaagt de Leiderschapsraad erin om met behulp van een heldere visie en gerichte actie iedereen mee te krijgen. Het is zelfs een 'fysiek' meekrijgen, want de consequentie van de verandering is uiteindelijk dat de pinguïns als een soort nomadenkolonie verder trekken. De auteurs zeggen hiermee dat we ons dus op moeten gaan maken om als nomaden verder te trekken en dat is best een verfrissend surrogaat voor de bekende dooddoener dat 'verandering de enige constante is'.


John Kotter, Holger Rathgeber
Onze ijsberg smelt!

Populaire producten

    Personen

      Trefwoorden