Ik wil naar Oss

1980: er is een zware recessie uitgebroken, 32 bewoners op een afdeling van een studentenflat - zoals de roemruchte Selwerd I, II of III - delen één telefoon en op vrijdagmiddag moet je vóór vier uur bij het postkantoor je geld halen om het weekend door te komen.

In deze schelmenroman wordt er veelvuldig verhuisd, maar er worden ook joints gedeeld, blauwtjes gelopen, popfestivals bezocht en woedende partners van ex-geliefden ontlopen.

Daarnaast is er ook nog zat drama op het romantische vlak, waarbij Henri naar Annemarieke hunkert die op haar beurt naar Han hunkert, die van dit alles het liefst niets wil weten.

Terwijl steeds meer lijnen voor de toekomst worden uitgezet, bereidt Jan zich voor op een laatste confrontatie met zijn ex, maar niet nadat er eerst weer wordt verhuisd.

Deze roman gaat dan ook over het loslaten van het verleden om de toekomst vrij baan te geven. Ik wil naar Oss is dan ook niet zomaar een kreet, maar een metafoor die pas op de allerlaatste bladzijde - NIET SPIEKEN!!! - zijn waarde krijgt.

Een korte roman om lang van de genieten. De delen uit de Decade-reeks zijn uitstekend los van elkaar te lezen.