Het getraliede raam

Het getraliede raam is een van de opmerkelijkste werken uit het oeuvre van Klaus Mann en is een sprookjesachtige hervertelling van de laatste levensjaren van koning Ludwig II van Beieren. In dit verhaal wordt de koning onbekwaam verklaard door zijn regering en gevangengezet in Slot Berg. ‘Het getraliede raam,’ schrijft Klaus Mann er zelf over in zijn autobiografie, ‘gaat over de dood van een man, of eigenlijk over zijn doodswil, zijn vlucht in de duisternis.’ Tegelijkertijd gaat deze novelle ook over geluk, volgens Klaus de vluchtigste van alle illusies die toch werkelijk zijn en het enige werkelijke zijn zolang ze duren. Het getraliede raam werd voor het eerst gepubliceerd in 1937 en opgedragen aan zijn levenspartner van vele jaren, Thomas Quinn Curtiss.

Klaus Mann (München, 1906) was een Duits schrijver en zoon van de beroemde schrijver en Nobelprijswinnaar Thomas Mann. In 1925 debuteerde hij op 18-jarige leeftijd met het toneelstuk Anja und Esther, dat de lesbische liefde tussen twee vrouwen als thema had. Samen met Annemarie Schwarzenbach richtte hij in 1933 het anti-nazistische literair tijdschrift Die Sammlung op dat werd uitgegeven door Querido en diende als een podium voor ballingen die in Duitsland niet meer mochten publiceren. Zijn bekendste romans, Mefisto en De vulkaan, schreef Klaus in de daaropvolgende jaren. In 1938 vluchtte Klaus samen met zijn familie naar de Verenigde Staten, maar hij keerde in 1942 terug naar Europa om in Italië mee te vechten aan de zijde van de geallieerden. Na de oorlog had Klaus moeite zijn plaats te vinden in de maatschappij. Kampend met verschillende verslavingen pleegde hij in 1949 zelfmoord in Cannes.