Het schap met de laatste ademhalingen

Het schap met de laatste ademhalingen is Aglaja Veteranyi's tweede en tevens laatste roman. Ze voltooide het vlak voor haar tragische dood in 2002 en werd postuum in datzelfde jaar uitgegeven.

In Het schap met de laatste ademhalingen zijn de herinneringen van de verteller aan haar familie, die Veteranyi in haar beschrijving van sterven en dood verwerkt, vooral op haar tante gericht, met wie de verteller een taal vindt die ze niet met haar moeder kan delen. Het verlies van haar tante weerspiegelt niet alleen de ontbrekende band met haar moeder, ook ondermijnt het nog meer het leven zonder vangnet. In korte, staccato zinnen die onder je huid kruipen, schrijft Veteranyi in Het schap met de laatste ademhalingen met grote nauwgezetheid over de overgang van haar tante van leven naar dood.

Aglaja Veteranyi (1962-2002) werd geboren in een familie van circusartiesten in Boekarest en verscheen al op jonge leeftijd in de circusring. Het gezin vluchtte in 1967 naar Zwitserland, maar reisde in de daaropvolgende jaren door Europa, Afrika en Zuid-Amerika. Haar autobiografische debuutroman Waarom het kind in de polenta kookt (1999) leverde haar internationale erkenning op. In 2002 maakte ze een einde aan haar leven door zichzelf te verdrinken in het Meer van Zürich.

'Op 3 februari 2002 heeft de Duitstalige literatuur een van haar krachtigste en meest eigenzinnige talenten verloren.'
Süddeutsche Zeitung

Aglaja Veteranyi (1962-2002) werd geboren in een familie van circusartiesten in Boekarest en verscheen al op jonge leeftijd in de circusring. Het gezin vluchtte in 1967 naar Zwitserland, maar reisde in de daaropvolgende jaren door Europa, Afrika en Zuid-Amerika.

Vanwege het rondtrekkende leven van haar familie was ze tot haar zeventiende analfabeet en heeft ze nooit leren schrijven in haar moedertaal Roemeens. Na haar terugkeer naar Zwitserland in 1978 leerde Veteranyi zichzelf Duits lezen en schrijven, waarna ze van 1979 tot 1982 een opleiding volgde aan de toneelschool Schauspiel-Gemeinschaft in Zürich. Ze richtte twee experimentele performancegroepen op: "Die Wortpumpe" (tussen 1993 en 1996) en "Die Engelmaschine" (tussen 1996 en 2002). Daarnaast publiceerde ze korte prozawerken in bloemlezingen, tijdschriften en kranten.

Haar autobiografische debuutroman Waarom het kind in de polenta kookt (1999) leverde haar internationale erkenning op. Helaas maakte ze in 2002 een einde aan haar leven door zichzelf te verdrinken in het Meer van Zürich.

De roman Het schap met de laatste ademhalingen (2002) en de bundel korte prozawerken Vom geräumten Meer, den gemieteten Socken und Frau Butter (2004) werden postuum gepubliceerd.