Op werkdagen voor 23:00 besteld, morgen in huis Gratis verzending vanaf €20
26 februari 2013 | Richard van der Lee

Alleen de titel roept bij een aantal ambitieuze vrouwen die ik ken afkeer op. De vraag is dus of de inhoud van 'Vrouw op de apenrots' van Carolina Pruis voor een man, die managementboeken recenseert, goed leesvoer is. Het antwoord is 'ja'.

Veel humor, het omver gooien van heilige huisjes, maar ook een kritische kijk op zaken als leider en als mens zorgen ervoor dat 'Vrouw op de apenrots' goed leesvoer is. Wanneer je echter kijkt naar het gemiddelde leespubliek dan is zomaar het vermoeden dat het boek onvoldoende aanspreekt of zelfs afschrikt. Voor degenen die houden van een humoristische en cynische kijk op leiderschap en door het soms vlijmscherpe randje heen kunnen prikken is dit een leuke verzameling 'columns' om op een namiddag door te nemen. Vrouwen en vooral mannen die zichzelf (te) serieus nemen kunnen het boek echter beter bij de (web)winkel laten liggen want het is niet geschikt voor tere zieltjes.

'Vrouw op de apenrots' bevat een soort columns als hoofdstukken, en is leesbaar en prikkelend geschreven vanuit de persoonlijke ervaringen en inzichten van de auteur. Het lijkt op een boeiende biografische reis op zakelijk en persoonlijk vlak, maar dan niet op chronologische volgorde. Hierbij zijn de hoofdstukken ingedeeld onder de noemers 'Typisch testosteron', 'Typisch vrouwelijk', 'Gewoon goed (zelf)-management' en 'Typisch ikzelf'. Voorgaande titels spreken denk ik wel voor zich. De hoofdstukken zijn vaak scherp en soms tot op het botte af, althans voor de mensen en vooral mannen met tere zieltjes, waarbij de bedrijfscultuur binnen de BV Nederland feitelijk op een ludieke manier wordt beschreven. Wat in het begin opvalt, is vooral het hoge 'kijk-mij-nou-eens-gehalte' van de auteur. Soms storend maar ook vaak uitmondend in interessante lessen, zeker wanneer je uitgaat van de kracht van diversiteit en situationeel leiderschap. Aan het einde van het boek laat Pruijs heel duidelijk haar kwetsbare en authentieke ik zien, wat zeker niet dient te worden verward met 'soft'. Dit alles uitmondend in de persoon die Carolina Pruis nu is. Gewoon iemand zonder poespas, zich bewust van haar valkuilen en met duidelijke standpunten binnen haar eigen onderneming 'Groot Geluk'.

Tsja, en ook met die duidelijke standpunten zal niet iedereen het mee eens zijn. Neem bijvoorbeeld het zogenaamde glazen plafond, dat volgens Pruis door vrouwen zelf in stand wordt gehouden en te maken heeft met het feit dat veel vrouwen nog niet de bereidheid hebben om de prijs te betalen voor het bekleden van een positie met macht. Of neem nu het gebruik van intuïtie bij zakelijke beslissingen, wat nog geen gemeengoed is in de blauwe en vooral mannelijke wereld van besluitvormers. Hierbij is het overigens vermakelijk is te vernemen dat veel 'besluitvormers' letterlijk en soms ook figuurlijk hele kleine mannetjes zijn. Ja, mannetjes want het is nog steeds wel de trieste constatering dat vrouwelijk talent, los van het wel of niet bestaan van het 'glazen plafond', onvoldoende aanwezig is in top van organisaties. En als dit dan wel gebeurt dan is het gedrag veelal aangepast aan de mannelijke omgeving, want je zult jezelf toch aan moeten passen om te overleven in het 'Old Boys Network' dat de BV Nederland soeverein regeert. Jammer want hierdoor komt de toegevoegde waarde van vrouwelijk talent, inclusief wat meer inlevingsvermogen met betrekking tot de menselijke maat, onvoldoende tot wasdom.

'Vrouw op de apenrots' is een vermakelijk en vlijmscherp boek, waarin de alfamannetjes binnen de BV Nederland flink onder vuur worden genomen door een alfavrouwtje dat ondertussen de gouden kooi heeft verlaten. De belangrijkste boodschap die Carolina Pruis echter afgeeft is dat het voor leiders van belang is de diversiteit van talent te benutten, vertrouwen mee te nemen in de koffer met managementtools en ook kritisch te zijn op het eigen functioneren. Het boek zal gezien de schrijfstijl veel vrouwen en mannen niet aanspreken en dat is jammer. Ik denk echter dat dit de auteur ook niet direct zal verontrusten bij het vervolgen van haar levensreis. Voor mij persoonlijk is het boek wel een blijvertje voor de boekenkast.


Populaire producten

    Personen

      Trefwoorden