Op werkdagen voor 23:00 besteld, morgen in huis Gratis verzending vanaf €20
3 november 2011 | Peter de Roode

Wie geïnteresseerd is om meer achtergrondinformatie te vergaren bij de stelling: 'Wat de school onderdrukt, hebben we nodig in de 21e eeuw', raakt met 'Het element' van Sir Ken Robinson een aardig eind op weg. Het boek heeft als boodschap dat mensen op zoek moeten gaan naar die dingen waar ze passie voor hebben. Ze zijn dan volgens de auteur in hun 'element'. De school speelt daarbij volgens Robinson echter een negatieve rol. Het boek is goed onderbouwd, leest zeer prettig en is gelardeerd met de nodige humor.

Ken Robinson, die 'Sir' voor zijn naam mag zetten en bekend is van verschillende speeches op het TED-platform, ziet de school als een stoommachine die aan alle kanten lekt. Hij stelt in 'Het element' dat we creatieve mensen nodig hebben in organisaties, maar dat we daar niet voor opleiden. Het instituut school doodt naar zijn mening de creativiteit. In feite gaat het boek over twee onderwerpen: in je element komen en de kritiek op het huidige onderwijssysteem.

Met 'het element' bedoelt de schrijver het samenbrengen van de dingen die we graag doen en de dingen waar we goed in zijn. Sir Ken Robinson geeft voorbeelden van mensen die alleen maar moesten worden wie ze eigenlijk waren. Voor zijn boek heeft hij diverse beroemdheden geïnterviewd, zoals Mick Fleetwood, Richard Branson en Paul McCartney. Deze laatste vertelde aan de auteur dat muziek het vak was waaraan hij op school de grootste hekel had omdat het niet geïnspireerd werd gebracht.

Vaak worden talenten op school niet herkend. Wanneer dit wel gebeurt, spreekt Robinson van een 'openbaring', het element is dan als het ware ontdekt. Waar de auteur grote moeite mee heeft is het begrip IQ. Hij beschrijft zeer uitvoerig hoe door toeval de IQ-test – ontwikkeld door Binet – de maatstaf werd voor veel van het westerse onderwijs. IQ is vooral op taal en wiskunde gericht, terwijl dat volgens Robinson een veel te beperkte kijk is. We prevaleren de ratio boven de emotie en boven allerlei andere vormen van intelligentie (zoals: muzikaliteit en esthetiek). Dus wat we meten met IQ, is slechts een gedeelte van de intelligentie. We moeten niet de vraag 'Hoe intelligent bent u?' stellen, maar: 'Hoe bent u intelligent?'

Een verrassend inzicht vond ik de passage waarin de auteur een link legt tussen groepsdenken en het onderwijs. Opmerkelijk is de zin dat je als individu voor je eigen mening leert opkomen. Maar niets is minder waar, aldus Robinson. De macht van groepen is dat ze de algemene interesse van hun leden bevestigen. Sommige schoolvakken zijn volgens de massa niet 'cool' en op andere vakken zoals kunst en dans plakken we snel het label 'mietje'. Het gevaar van groepsdenken is dat het het individuele beoordelingsvermogen afstompt. Om je element te vinden moet je soms ontsnappen aan je eigen cultuur. De vraag die daar dan wel bij hoort is: Welke prijs wens je ervoor te betalen?

Voor het vinden van ons element hebben we hulp van anderen nodig. Een mentor kan daarbij een belangrijke rol spelen. Deze kan de talenten en vaardigheden van de leerling herkennen, hij stimuleert, hij faciliteert maar hij probeert ook de grenzen op te rekken zodat er uitdagende doelen gesteld blijven worden.

Aan het begin van het boek vroeg ik me nog af voor wie dit boek bedoeld is. Hoewel de vraag niet expliciet beantwoord is, ga ik er vanuit dat Robinson alle geïnteresseerden voor de bril heeft die op zoek zijn naar hun element. Een mooi boek om te lezen, zeker wanneer de nodige (onderwijs)hervormingen voor de deur staan.

27 mei 2010 | Enrico Sterken

De wereld om ons heen verandert razendsnel. Reden waarom werkgevers steeds meer vragen van hun werknemers. Maar tegelijkertijd beseffen de werkgevers dat zij de talenten van hun werknemers nog niet optimaal gebruiken. Werknemers halen het beste uit zichzelf als zij in hun 'Element' zijn. In het boek van sir Ken Robinson is te lezen wat er gebeurt met mensen als zij in hun 'Element' zijn. Maar is het mogelijk om met dit boek je eigen passie te vinden?

Sir Ken Robinson schrijft op een heldere wijze en prettig leesbare manier. 'Het Element' beschrijft een ongelofelijke hoeveelheid verschillende menselijke talenten en passies. Hij overtuigt de lezer van de waanzinnig veel mogelijkheden om persoonlijk te groeien en ontwikkelen.

Robinson definieert het boek 'Het Element' als ontmoetingspunt tussen natuurlijke aanleg en persoonlijke passie. De mensen die hij in zijn boek als voorbeeld gebruikt, hebben gemeen dat zij allemaal precies doen waarvan zij houden waardoor zij eerder en meer succes hebben.

Het is ontzettend jammer dat Robinson niet weet te beschrijven hoe we 'het Element' kunnen vinden. Hij maakt zich er té gemakkelijk van af door te stellen dat er geen vaste formule is en dat deze zoektocht voor iedereen anders is. Waaraan hij nog toevoegt dat sommige mensen meerdere passies hebben en dat het dus niet beperkt hoeft te zijn tot één Element. Daardoor is het boek eerder een 'feel good'-story zonder diepgang.

Het boek blijkt een bijna onuitputtelijke opsomming van succesverhalen. Het boek boeit tot ongeveer halverwege, met als hoogtepunt de beelden van en teksten over het heelal. Dat gedeelte boeit elke lezer zeer zeker. Maar de opsomming gaat vervelen. Steeds meer wil je weten hoe je het Element kunt bereiken en steeds weer komen er nieuwe perfecte voorbeelden. En vaak ook nog met hoe rijk diegene met het Element zijn geworden! Door dat steeds te noemen, ondergraaft Robinson het belang van het 'in je element' zitten. Geld alleen maakt tenslotte niet gelukkig!

Toch is het een leuk leesboek dat ontspant en dat is knap voor een managementboek. Als je dit boek leest als voorloper op het boek van Ben Tiggelaars 'Dromen, durven, doen', past dit precies. Robinson beschrijft vooral het 'Dromen' en Tiggelaar beschrijft prima hoe je je dromen waar kunt maken.

12 juni 2009 | Wouter Schouten

'Hoe laat ik de talenten van medewerkers tot hun recht komen en hoe realiseer ik daardoor mijn bedrijfsdoelstellingen, terwijl mensen tegelijkertijd met plezier werken?' Dit is één van de belangrijkste vragen waarmee u zich als manager mee bezighoudt. Sir Ken Robinson, autoriteit op het gebied van innovatie en creativiteit, geeft in 'Het element' talloze voorbeelden van mensen die succesvol zijn in datgene wat ze doen, juist doordat ze zich beperken tot hun talent. De vele voorbeelden vormen de kracht én zwakte van dit boek...

Sir Ken Robinson schrijft met 'Het element' een lofzang op de diversiteit aan menselijke talenten. De ondertitel 'Als passie en talent samenkomen' maakt nieuwsgierig. Als manager ben ik altijd bezig met de vraag hoe ik het beste uit mensen kan halen. Hoe verhouden de individuele doelstellingen zich tot de organisatiedoelstellingen? Hoe kan ik de talenten van mensen laten bijdragen aan het realiseren van de bedrijfsdoelstellingen? Human Talent Management in plaats van Human Resource Management. Wie zoals ik 'Het element' leest om antwoorden te krijgen op deze vragen, komt bedrogen uit. 'Het element' is duidelijk niet geschreven vanuit deze 'business' invalshoek.

Welke lezer Robinson wel wil bereiken, blijft onduidelijk. Dit komt vooral door de opzet van zijn boek. Aan de hand van voorbeelden beschrijft Robinson mensen die er in geslaagd zijn om zeer succesvol te worden op het terrein van sport, muziek, kunst of als ondernemer, waarbij hij ook de onvermijdelijke Richard Branson als casus beschrijft. Voorbeelden kunnen zeer verhelderend werken om duidelijk te maken wat je als schrijver wilt zeggen. 'Het element' heeft als grootste nadeel dat het louter gebouwd is op deze voorbeelden en dat het boek voor het overige weinig toevoegt aan wat al eerder geschreven is op dit terrein.

Tussen de voorbeelden door doet Robinson een poging om te ontleden wat het element nu eigenlijk is. Hij schrijft daarover: 'Het Element is het ontmoetingspunt tussen natuurlijke aanleg en persoonlijke passie. Het Element is voor iedereen anders.' Een dergelijke platitude is wat mij betreft onvoldoende uitleg om dit boek deze titel te geven.

Heel even krijg je het gevoel dat je een werkje als 'The Secret' in handen hebt. Zeker wanneer Robinson aan de hand van plaatjes in beeld brengt dat de aarde erg klein is in vergelijking tot de zon. En tot Arcturus nog veel kleiner. En als we het Melkwegstelsel verlaten en andere sterrenstelsels erbij betrekken haast niet bestaand zo klein. Dus, als we zo klein zijn, waar maken we ons hier op aarde dan allemaal zo druk over? Tsja. Met deze plaatjes (de enige afbeeldingen in het boek) kom je in de PowerPoint-presentatie voor de directie of op de aandeelhoudersvergadering niet zo ver, dunkt mij.

In de rest van het boek werkt Robinson per hoofdstuk uit waaruit het element volgens hem bestaat: talent of aanleg, passie, houding of wilskracht en omgeving, het vinden van de juiste kansen. De vele voorbeelden van mensen die succesvol zijn, door wilskracht en soms met een fysieke handicap, wekken soms zeker gevoelens van bewondering op. De vraag 'wat kan ik hier nu mee' blijft openstaan. Adviezen als 'breek uit je sociale omgeving, zeg je baan op en durf radicale keuzes te maken' zijn waarschijnlijk zeer gemeend, maar de lezer heeft toch behoefte aan meer realistische handvatten dan deze. Stoppen met roken en meer bewegen is ook een goed advies, maar hoe doe ik het in de praktijk?

Het aardigste onderdeel van 'Het element' is dat waarin Robinson het onderwijssysteem aan de kaak stelt. Zijn ervaring in Groot-Brittannië en de VS leert dat de onderwijssystemen volstrekt niet ingericht zijn op de ontwikkeling van individueel talent, laat staan een voedingsbodem bieden voor persoonlijke passie. Robinson zet zichzelf hier op het toneel, door uit te leggen hoe zijn door polio getekende jeugd invloed had op zijn beleving van school. Hij voert zichzelf vaker op als voorbeeld in het boek; uit deze voorbeelden leren we de man kennen als iemand die behoorlijk tevreden is met zichzelf. Zo leren we hoe fijn het is om in Los Angeles te wonen en hoeveel aangenamer het klimaat er is vergeleken met Engeland. Heel prettig allemaal, voor Robinson, maar niet iets dat mijn interesse heeft als ik een managementboek koop.

Robinson pleit binnen het onderwijssysteem voor een individuele mentor en beschrijft waaraan deze moet voldoen. Het lijkt er zelfs op dat hij ervoor pleit de school maar zo snel mogelijk te verlaten om je te richten op je persoonlijke talent en passie. In de voorbeelden die volgen noemt hij onder andere Richard Branson, die al op jonge leeftijd school verliet om aan zijn Virgin imperium te bouwen. Prachtige voorbeelden om te lezen, maar wederom de vraag: 'Wat kan ik daar nu mee?'

En dat is de vraag die blijft hangen na het lezen van 'Het element'. Het boek is de moeite waard om te lezen vanwege de vele inspirerende voorbeelden. Tegelijkertijd zijn deze de zwakte omdat het boek niet veel meer te bieden heeft dan dat. Geen bruikbaar en praktisch toepasbaar antwoord op de vraag hoe u talent en passie van mensen beter kunt inzetten. Of hoe u daar een bijdrage aan kunt leveren.

Voor wie op zoek is naar inspiratie, of weg wil dromen over een volledig ander bestaan, is 'Het element' een prima boek. Managers met interesse in Human Talent Management en de praktische toepassing ervan, zoeken beter even verder.

Populaire producten

    Personen

      Trefwoorden