Dit boek is voor iedereen die soms woedend de kamer uit stormt. Voor iedereen die verliefd is. Voor iedereen die ineens weet: morgen maak ik het uit. Voor iedereen die droomt van op reis gaan met slechts een rugzak op je rug, ver weg van alles en iedereen – en vooral van je ouders die alles zo zeker weten.  Meer

Vannacht is mijn opa gestorven. Hij ligt aan zijn eigen kant van het bed. Zijn ogen dicht, zijn handen gevouwen boven het dekbed. Zijn mond lacht een beetje, alsof hij het leuk vond om dood te gaan.  Meer

Ik begon als schrijver voor volwassenen, maar na twee romans en drie verhalenbundels, wilde ik opeens kinderboeken schrijven en ik wilde er vooral niet mee ophouden.  Meer

Soms dacht ik: iedereen kan het aan me zien. Die jongen met dat stomme brilletje op zijn neus en die nette kleren aan, die is niet normaal hoor. 1947.  Meer

Ik was elf toen de oorlog uitbrak. Op een vroege ochtend vlogen de vliegtuigen van de vijand zo laag over de huizen dat je de gezichten van de piloten kon zien.  Meer

Jasper weet dat hij op jongens valt, zijn ouders weten het ook. Verder nog niemand. Zijn oma heeft het uit zichzelf al begrepen. Zij geeft hem een regenboogriem; als hij die draagt, heeft hij geen woorden nodig.  Meer

'Het is stil. Er is geknipt, maar niemand heeft de schaar gehoord. Er wordt gevouwen, maar geritsel klinkt er niet. Er is een man. Hij vouwt mijn huis, hij plakt jouw huis en zet ze neer in onze straat.  Meer