Op werkdagen voor 23:00 besteld, morgen in huis Gratis verzending vanaf €20
Een Happy Meal waar je echt blij van wordt nieuws
4 maart 2016 | Ger Post

Onderzoekers vinden in hun onderzoeken aanwijzingen dat een westers dieet net zo slecht is voor iemands geestelijke gezondheid als voor zijn fysieke gesteldheid. Sommigen denken zelfs dat het je brein doet krimpen.

In maart 2015 publiceerde Lancet Psychiatry een rapport waarin de auteurs pleitten voor een integratie van voedingsmiddelen in de behandelingen in de geestelijke gezondheidszorg. ‘Het opkomende en overtuigende bewijs voor voeding als cruciale factor in de hoge prevalentie en incidentie van psychische stoornissen suggereert dat dieet net zo belangrijk is voor psychiatrie als het dat is voor cardiologie, endocrinologie en gastro-enterologie.'

In het rapport werd gerefereerd aan het onderzoek van de Australische Felice Jacka. Zij was een van de eerste onderzoekers die een link legde tussen het typische westerse dieet en depressie en angst, zo schrijft Scientific American Mind deze maand in een coververhaal. Onlangs vond Jacka zelfs een verband tussen een westers dieet en een krimpend brein: volwassenen die vier jaar lang een westers dieet volgden hadden niet alleen een grotere kans op stemmingsstoornissen, maar ook een kleinere hippocampus, zo bleek uit MRI scans.

En in 2011 vonden onderzoekers van de Universiteit van Las Palmas een verband tussen het mediterrane dieet en een kleinere kans op depressie. Een mediterraan dieet bestaat in eerste instantie uit fruit, groente, noten, granen, vis, mager vlees met mate, olijf olie en - vooruit - een beetje rode wijn. Degene die dit dagelijks at over de periode van zes jaar, had een kleinere kans op depressie. Het risico op depressie nam zelfs met 30 procent af voor degenen die zich het strengst aan het dieet hielden.

Volgens Jacka zijn vooral de traditionele voedingspatronen, zoals het mediterrane, Japanse en Scandinavische dieet, het beste voor de neurale en mentale gezondheid. ‘Uit de data blijkt consistent dat de belangrijkste ingrediënten van een gezond breindieet fruit, groenten, peulvruchten, noten, vis, mager vlees en gezonde vetten als olijfolie bevatten.'

Hoewel deze onderzoeken een verband suggereren tussen wat iemand eet en zijn of haar mentale gesteldheid, is het negatieve effect van een westers dieet op het brein nog niet gevonden in experimenten. Jacka vertelt aan Scientific American dat ze op dit moment wel zo'n experiment aan het uitvoeren is. ‘Onze huidige trial is de eerste poging om direct de vraag te beantwoorden: ‘Als ik mijn dieet verbeter, zal mijn depressie dan verminderen?' De eerste resultaten zien er heel veelbelovend uit.' Later dit jaar willen zij en haar collega's over het onderzoek publiceren.


Margriet Sitskoorn: Hersenonderzoek voor een betere wereld interview
4 januari 2016 | Ger Post

Margriet Sitskoorn kreeg na een lezing steevast de vraag: hoe kunnen we ons brein ontwikkelen? In haar nieuwste boek geeft ze antwoord. ‘Eigenlijk is een betere wereld maken mijn hoofddoel.’

Hoogleraar klinische neuropsychologie Margriet Sitskoorn schreef verschillende bestsellers over de link tussen hersenen en gedrag. In haar een na laatste boek, Passies van het brein, deed ze vanuit een neurologisch perspectief uit de doeken waarom zondigen zo verleidelijk is. De zeven zonden zijn verankerd in ons brein, betoogde ze.

Voeg daarbij de manier waarop we de wereld hebben ingericht, en je hebt een levensgroot probleem. In haar kamer op de Universiteit Tilburg vertelt Sitskoorn: ‘We worden voortdurend afgeleid door vet, zout, suiker. Ga maar eens lekker gezond eten als je een roze koek kunt krijgen. Seks, alcohol, games, ze zijn overal en het is hartstikke goedkoop. Allemaal dingen die ons verleiden en waaraan we vaak voorbij moeten lopen om onze langetermijndoelen te behalen. Maar hoe doe je dat?’

Voorzet

Een voorzet op deze vraag gaf Sitskoorn in Passies van het brein, dat ze afsloot met het advies om de prefrontale hersenschors te ontwikkelen. Maar dan nog is de vraag: hoe kunnen we die hersenkwab tot bloei laten komen? Laat dat nu precies de vraag zijn die ze steevast voor haar voeten kreeg geworpen na een lezing.

Het antwoord geeft Sitskoorn in haar nieuwe boek IK2– De beste versie van jezelf. Ze presenteert in het boek een programma met oefeningen die erop gericht zijn om de prefrontale schors te ontwikkelen. De oefeningen zijn geschaard onder het acroniem EFFECT: Enriched environment (verrijk je omgeving), Flow focus (geef richting aan de plasticiteit van je hersenen), Fixed sleep pattern (ontdek de kracht van slapen), Exercise (vorm en versterk je hersenen), Connect today and tomorrow (maak de toekomst vandaag), en Time (gun jezelf tijd).

Het programma maakt tot nu toe twee reacties los, merkt Sitskoorn. De eerste is misschien wel de interessantste: is dit het nou? Die reactie merkte Sitskoorn bijvoorbeeld bij zichzelf toen ze na een studie van de wetenschappelijke literatuur kwam op tips om meer te slapen, te bewegen, je aandacht weer te leren richten en interessante dingen te doen. ‘Ik dacht: dat is toch niet spectaculair? Daar had ik waarschijnlijk wel op gehoopt, dat ik iets zou vinden waar nog nooit iemand aan had gedacht.’

In plaats daarvan bleek ze uit te komen bij de lessen die ze haar zoontje leert. Ga lekker bewegen. Prikkel je hersenen. Leer focussen. Slaap voldoende. ‘Als ik kijk hoeveel ik op een dag zit, aan mijn bureau, in de auto, op de bank... Daar zijn we niet voor gemaakt. Het is eigenlijk heel logisch dat de hersenen wel varen bij dit soort dingen. Het zijn open deuren, maar dat werpt de vraag op: waarom doen we het dan niet?’

Open deuren

‘In het programma probeer ik je echt aan te zetten om die open deuren binnen te lopen. Ik vraag me wel eens af hoe het zo is gekomen dat we bijvoorbeeld zo weinig bewegen. Wij leven maar een heel kort momentje in al die tijd dat de hersenen geëvolueerd zijn en daarom zetten onze hersenen ons nog steeds aan alles zo efficiënt mogelijk te doen. Oftewel, zo min mogelijk te bewegen. We moeten leren ontsnappen aan deze neigingen en evolutionair gezien kan dat. Het wordt mogelijk gemaakt door de ontwikkeling van onze prefrontale schors. We hoeven niet langer reflexmatige wezens te zijn die alleen kortetermijndoelen kunnen verwezenlijken, maar we hebben controle over het heden en de toekomst. We kunnen langetermijndoelen halen.’

Een andere reactie die de neuropsycholoog hoorde op haar programma: je vraagt nogal wat van ons! ‘Als je vindt dat ik veel van je vraag, dan ben je degene die dit advies het hardste nodig heeft. Dan ben je ver heen. Wat ik vraag is namelijk niet zo raar. Om wat meer te bewegen, normaal te slapen, je omgeving wat uitdagender te maken, zelf weer te bepalen waar je je aandacht aan geeft in plaats van dat dat voor je bepaald wordt.

Daarbij kost het volgens Sitskoorn in het begin meer tijd en energie, maar gaat het nieuwe gedrag steeds meer automatisch. Gun jezelf tijd, luidt haar devies. ‘Als het eenmaal geïntegreerd is in je leven, dan zal je het blijven doen. Het is net tandenpoetsen, daar hoef je ook niet elke avond over na te denken. Wanneer je aan het programma begint, worden de gedragingen heel erg aangestuurd door de frontale hersenstructuren. Wanneer je het integreert in je leven zal het meer gerelateerd worden aan de lagere structuren in de hersenen en bereik je een nieuw niveau van automatismen. Maar dan wel automatismen die je meer gezondheid, succes en geluk zullen brengen. Die worden dan onderdeel van je leven.’

Fles wijn

Maar is dat leven nog wel leuk? Van haar meelezers kreeg ze bijvoorbeeld terug dat ze de fles wijn maar niet hadden opengetrokken omdat ze zich realiseerden dat ze toch wel erg veel dronken. Of dat ze toch maar gingen sporten, ondanks dat ze daar in eerste instantie niet zoveel zin in hadden. Precies Sitskoorns bedoeling. ‘Mensen zouden kunnen zeggen: "De ontwikkeling van je prefrontale hersenschors sucks the joy out of my life." Daar gaat het helemaal niet om, dan is de boodschap niet overgekomen. Het gaat erom: I want to suck the drama out of your life, the sick making habits out of your life. Alle vervelende dingen die je jezelf en anderen aandoet.’

‘Eigenlijk is een betere wereld maken mijn hoofddoel. Het klinkt heel kinderachtig, maar daar laat ik me niet door uit het veld slaan. Ik ga uit van twee belangrijke variabelen, dat we sociale dieren zijn en dat de plasticiteit van onze hersenen ons in staat stelt te leren. Ik denk dat het heel erg nodig is dat we die kennis over de hersenen verspreiden, want het is letterlijk bij de beesten af hoe we elkaar soms behandelen.’

Kakkerlakken

Hersenonderzoek om de mensheid te verbeteren, dat schreeuwt om een voorbeeld. ‘Neem de krantenkoppen en oneliners in de kranten, die vaak zijn samengesteld om zo hard mogelijk onze hersenen binnen te komen. Niet zozeer om de inhoud zo goed mogelijk weer te geven. We beseffen nauwelijks hoe zo’n kop ons denken en voelen bepaalt en inspeelt op onze lagere hersenstructuren.’

Om dit te illustreren haalt Sitskoorn onderzoek aan naar de reactie van mensen in een fMRI-scanner op de aanblik van mensen waar ze van walgen bijvoorbeeld zwervers of drugsverslaafden. Als je kijkt naar mensen waar je van walgt gebeurt er iets heel bijzonders in de hersenen. Normaal gesproken verwerkt de ventromediale prefrontale cortex humane informatie, maar als je naar iemand kijkt die je doet walgen, gaat dat gebiedje minder hard werken.’

‘Nog sterker, de persoon van wie je walgt kan zelfs meer verwerkt worden door gebieden die objectinformatie verwerken. Als je dit soort resultaten breder trekt en je kijkt naar oneliners waarin we elkaar voor kakkerlakken, lage honden en varkens uitmaken, dan maak je een connectie in de hersenen tussen die persoon en laag, vies, walgelijk. Je dehumaniseert iemand. Op het moment dat je van iemand walgt, wordt hij minder humaan verwerkt in de hersenen of – nog erger – geobjectiveerd. En dan gebeurt er zoiets als in de Abu Ghraib gevangenis. Zo werkt dat.’

IS

Kennis over de effecten van de invloeden van buitenaf zou ervoor kunnen zorgen dat iemand gebruikt maakt ‘van de ruimte tussen stimulus en respons’ en ‘proactief is in plaats van reactief’. ‘Als ik jou sla, ben ik actief. Als jij me terugslaat, ben je reactief. Maar als je voorziet dat ik jou ga slaan omdat ik me opwind en je vertelt een mop waardoor ik ontspan en je niet sla, dan ben je proactief. Dit is op een eenvoudig niveau, maar dit heb je ook ten opzichte van IS of het ineenstorten van je bedrijf. Dat is het belangrijkste dat ik zou willen bereiken voor mensen, dat ze niet meer de speelbal zijn van de krachten om hen heen, want daarmee geef je de macht uit handen.’

In het laatste hoofdstuk van IK2 kan de lezer het succes van het programma bij zichzelf meten – Sitskoorn raadt aan dit zes maanden later te doen. Iemand (en in sommige gevallen een ander) beoordeelt bijvoorbeeld het richten, vasthouden, verdelen en loslaten van de aandacht, regulatie van de emoties en flexibiliteit als dingen veranderen. Andere maten zijn vasthoudendheid, waar de aandacht op gericht wordt, slaap, prestatie op testjes die mentale flexibiliteit en werkgeheugen meten en in hoeverre het doel is bereikt.

Het gaat Sitskoorn er uiteindelijk om dat de lezer ‘de beste versie van zichzelf’ wordt en zijn of haar doelen behaalt. ‘Goed functioneren wordt vaak gemeten in status of geld, maar zo zou ik succes niet willen definiëren. Ik heb het over jezelf gezond houden. Je kinderen goed opvoeden. Balans in je leven. Gewoon wat jij vindt dat je bij moet dragen aan de maatschappij. Het gaat erom dat je kunt bereiken wat je voor ogen hebt.’

‘Dat is een dynamisch proces, want wat ik nu aan kennis ontwikkel, is over een paar jaar waarschijnlijk alweer achterhaald. De wereld verandert namelijk ook. De beste versie van jezelf hangt voortdurend af van de interactie tussen jou en de wereld. En daar ligt een geweldige mogelijkheid. Als ik mezelf ontwikkel, dan verandert mijn invloed op de wereld. Op die manier kan de wereld mooier en beter worden niet alleen voor mezelf maar ook voor anderen.’¶

In februari spreekt Margriet Sitskoorn op verschillende seminars en Brain Bootcamps. Het aanbod vindt u hier.


Margriet Sitskoorn over overleven in een VUCA-wereld: Krijg meer controle over je denken en doen interview
7 december 2015 | Justin van Lopik

Als hoogleraar klinische neuropsychologie weet Margriet Sitskoorn precies welk gedrag je moet vertonen om succesvol te zijn in je leven en je werk. Ze schreef een boek over hoe je dat voor elkaar krijgt. Een gesprek.

Sitskoorn merkte tijdens het schrijven van haar nieuwe boek IK2 dat ook zij zich door de waan van de dag ook wel eens laat verleiden tot verkeerde keuzes. ‘Want de patronen in je hersenen zijn zo sterk dat je ze bewust moet trainen om de juiste vaardigheden te ontwikkelen.’ In IK2 geeft ze lezers inzicht en oefeningen om hun executive brein te trainen.

Waarom is het zo moeilijk gedragspatronen te doorbreken? Waarom zwichten we vaak zo snel voor het korte termijn genot, dat ons op lange termijn alleen maar nadeel oplevert? Je ziet dat in de zakelijke wereld overal. Denk maar aan de lange lijst van sectoren waar de afgelopen jaren grootschalige fraude heeft plaatsgevonden: woningcorporaties, de bouw, de auto-industrie. En soms is het geen fraude maar gewoon heel slecht omgaan met je klanten, zoals banken en levensverzekeraars hebben gedaan. Ook dat kan op lange termijn nooit gezond zijn voor je bedrijf, het leidt alleen maar tot verhoging van de winst op korte termijn. Hoe kan het dat zoveel mensen in een bedrijf vaak best weten van fraude en/of zelf meedoen aan het oplichten van klanten, tóch hun mond houden? Terwijl ze het voor zichzelf eigenlijk nauwelijks kunnen rechtvaardigen.

‘Dat is precies hetzelfde mentale patroon dat je ziet bij iemand die al jaren probeert af te vallen, maar het lukt niet’, zegt Sitskoorn. ‘De oudste delen van ons brein, de lagere structuren van onze hersenen, zijn ingesteld op het zo snel mogelijk vervullen van doelen die miljoenen jaren geleden nodig waren om te overleven: vet en koolhydraatrijk eten, bezit, status en seks. Tegelijkertijd willen die hersendelen pijn vermijden. En de belangrijkste pijn is misschien wel die van buitengesloten worden. Veel later in de evolutie heeft onze prefontale hersenschors zich ontwikkeld, ook wel het CEO-brein of executive brein genoemd. Dit deel van de hersenen hebben we vooral nodig voor de juiste beslissing op het juiste moment en voor sociale interactie. Het is gericht op de langere termijn en kan de kortere termijn-krachten overrulen. Het lastige is dat de wetmatigheden uit de lagere hersenstructuren vaak sterker sturend zijn voor ons gedrag dan ons executive brein. En dat blijft zo, tenzij je dat executive brein traint.’

Wees geen speelbal

Met haar boek wil Sitskoorn zelfreflectie en succesvol handelen bevorderen. Daarom vertelt ze niet alleen hoe de hersenen werken, maar kent ieder hoofdstuk ook praktische tips en opdrachten die je aan het denken zetten en je executieve brein trainen. Zelf vindt ze de test met de pingpongballetjes een hele leuke. ‘Je moet een pingpongballetje door midden snijden en op je ogen tapen, op bed gaan liggen met je ogen open en witte ruis op je radio of smartphone zetten. Je zintuigen ontvangen dan geen enkele prikkel meer en je zult zien dat je binnen de kortste keren gaat hallucineren. Simpelweg omdat onze hersenen smachten naar informatie. Je hebt zelf de keus welke informatie je daarin stopt. Laat je je beïnvloeden door alles wat er ongevraagd op je afkomt? Of neem je zelf de regie?’

Het mag duidelijk zijn dat in een VUCA-wereld (wat staat voor Volatile, Uncertain, Complex en Ambiguous) - die wordt gedomineerd door snelle media, veel te veel berichtgeving om te kunnen verwerken en daardoor vaak complex lijkende beslissingen - het trainen van het executive brein des te belangrijker is. Sitskoorn: ‘Veel mensen hebben het gevoel dat ze een speelbal zijn van de omstandigheden. Ze realiseren zich niet of onvoldoende dat ze daar zelf wat aan kunnen doen. Je kunt bijvoorbeeld zelf besluiten niet vaker dan twee keer per dag je mail te lezen, je social media uit te zetten, te gaan sporten en op tijd naar bed te gaan. Maar in plaats daarvan kiezen we er vaak voor om ’s avonds door te werken, altijd direct te reageren op mail en andere berichten. Het zijn de lagere hersenstructuren die roepen: als je nu doorwerkt dan krijg je die promotie. Of dan lig je beter in de groep. Terwijl door dat gedrag de kwaliteit van je werk achteruit holt en je zelf de grip op je leven verliest.’

Niet vrijblijvend

Veel van deze processen spelen zich onbewust af, maar zo af en toe komen ze aan de oppervlakte. Het is de kunst om die momenten te herkennen, zegt Sitskoorn. ‘Want je mag van mij iedereen voor de gek houden, maar je bent echt dom als je jezelf voor de gek houdt. En toch gebeurt dat voortdurend. Mensen zeggen: eigenlijk zou ik dit of dit willen. Maar tegelijkertijd maken ze keuzes die ze alleen maar verder van dat doel afbrengen. Ze komen met allerlei excuses die eigenlijk nergens op slaan. Zodra je dat bij jezelf herkent, moet je iets doen met dat gevoel en niet als een mak lammetje achter bevrediging op korte termijn aanlopen.’

Ze vindt dat ieder mens zelf mag beslissen of ze hun executive brein meer willen ontwikkelen, maar dat die vrijblijvendheid voor één groep niet geldt: mensen in verantwoordelijke functies. ‘Als die zich door korte termijn genot laten leiden, dan brengen ze hun organisatie in gevaar. Of hun klanten, en dat is ook gevaarlijk voor de organisatie en samenleving.’

Toch zien we in de top van veel organisaties ‘alfamannetjes op hun apenrots’, die juist geneigd zijn te gaan voor wat Sitskoorn noemt: korte termijn fijn, lange termijn pijn. ‘Het erge is: je kunt heel snel herkennen of mensen hun prefontale brein ontwikkeld hebben. Daar zijn vrij eenvoudige testen voor. Maar ik ken geen enkele organisatie die hun leidinggevenden en beslissers structureel op dit gebied test. Dat is de voedingsbodem voor het ontstaan van de schandalen die we de afgelopen jaren hebben gezien, of het nu gaat om handel in derivaten of sjoemelen met het testsysteem van dieselmotoren. Een paar mensen besluiten tot de fraude. Een heleboel anderen weten ervan af, maar ook zij gaan voor ‘korte termijn fijn, lange termijn pijn’. Zij hebben er net zoveel belang bij. Het is natuurlijk heel kwalijk dat daar eigenlijk niets aan gebeurt, waardoor die patronen zich zullen blijven herhalen.’ Kijk maar naar de bankensector: het is gewoon weer business as usual.

Domheid de wereld uit

Het laatste wat Sitskoorn wil is een moraalridder zijn. ‘Ik wil gewoon de domheid de wereld uit helpen. Want natuurlijk komt fraude vroeg of laat aan het licht en dan heb je als organisatie een reusachtig probleem. Hetzelfde geldt als je producten verkoopt aan mensen die dat eigenlijk niet kunnen betalen: het lijkt voor de korte termijn resultaten eventjes heel gunstig, maar op lange termijn heb je een probleem. Nog los van het feit dat het natuurlijk nooit goed voelt als je mensen willens en wetens besodemietert om er zelf beter van te worden. Daar word je echt niet gelukkig of succesvol van. Je zult merken: als je keuzes maakt waar je écht achter staat en die leiden tot lange termijn voordeel, zul je gelukkiger en succesvoller zijn in je werk, relaties, gezondheid, ontwikkeling en bijdragen aan de wereld. Dat wens je toch iedereen toe?’

Er is een gratis voorpublicatie van IK2 beschikbaar. Klik hier voor de download. Sitskoorn verzorgt daarnaast een van de colleges in de reeks Breinkunde, die op 26 januari 2016 van start gaat.


Preview - IK2 - word een NOG betere versie van jezelf preview
24 november 2015 | Margriet Sitskoorn

Wil je je voortdurend laten beïnvloeden door alles wat op je af komt of neem je zelf de regie in handen? IK² - Je volledige potentieel van Margriet Sitskoorn helpt je de regie te pakken. Een preview.

Sinds (mobiel) internet is onze wereld veel sneller, stressvoller en chaotischer geworden en worden we voortdurend blootgesteld aan allerlei verleidingen. Het is moeilijk om in de hectiek van de dag gefocust te blijven. Aandacht verdelen beheersen we inmiddels beter dan aandacht vasthouden. Onze eigenlijke doelen raken vaak op de achtergrond. De vraag is: wil je je voortdurend laten beïnvloeden door alles wat op je af komt of neem je zelf de regie in handen?

Kies je voor dat laatste, dan zul je wel aan de slag moeten. Want dit vraagt om gerichte training van je executive brein, in wetenschappelijke termen onze prefrontale hersenschors. Dit deel is evolutionair gezien het meest recent ontwikkelde gebied van onze hersenen. Het wordt gerelateerd aan vaardigheden als je kunnen aanpassen aan verandering, plannen, leren van feedback, out-of-the-box denken, langetermijnvisie, complexe beslissingen nemen, prosociaal gedrag vertonen, je gemotiveerd voelen en je emoties kunnen controleren. De mate van ontwikkeling van de netwerken waar dit hersengebied deel van uitmaakt en het bezitten van de vaardigheden die aan deze netwerken gerelateerd zijn, zijn een sterke voorspeller voor succes in het leven. Of het nu gaat om je werk, je gezondheid, je opleiding, je relaties of je geluk.

Kennis is niet voldoende om patronen te doorbreken

Training van dit executive brein is nodig omdat onze hersenen zich nog niet hebben aangepast aan de onrust en de kortetermijnverleidingen die wij in ons hedendaagse leven ervaren. De evolutie zal hier misschien op lange termijn wel voor zorgen, maar daar heeft onze generatie mensen weinig aan. Als jij nu wat wilt doen aan de onrust en stress die gepaard gaat met de vele prikkels om ons heen, dan zul je tijd moeten vrijmaken om je hersenen hierin te trainen. Kennis over de achterliggende patronen is namelijk niet voldoende om die patronen ook daadwerkelijk te doorbreken. Bovendien, die patronen kent iedereen wel: de ‘verkeerde’ keuzes brengen kortetermijnfijn en langetermijnpijn. Het is de reflex van mensen die al jaren proberen om gezonder te leven: ze weten dat ze daarvoor uit hun luie stoel moeten komen maar na een dag hard werken vallen ze toch zonder nadenken voor de verleiding van een wijntje op de bank in plaats van voor de roep van de sportschool. Dit is dezelfde instinctieve reactie om direct de telefoon te grijpen zodra deze een geluidje maakt. Ook al weet je dat dit alleen maar afleidt van je eigenlijke werk. Bepaalde gedragspatronen zijn gewoon te sterk in je hersenen ingesleten, maar je kúnt ze doorbreken en vervangen voor patronen die je sturen naar gezondheid en succes.

Persoonlijk trainingsprogramma

Mijn nieuwe boek IK2 kun je zien als je persoonlijke trainingsprogramma. Het staat vol met oefeningen en praktische tips die je meteen in je eigen leven kunt toepassen.

Ik heb dit boek geschreven omdat ik de wetenschappelijke inzichten over de mogelijkheden hoe je je brein ontwikkelt naar een hoger niveau, voor een zo breed mogelijk publiek toegankelijk wil maken. Iedereen maakt in zijn leven (misschien wel te vaak) keuzes waar hij of zij eigenlijk niet gelukkig mee is. Of het nu in de sfeer is van opvoeden, werk, gezondheid of relaties. Met IK2 wil ik mensen inzicht geven in hun functioneren en ze meer controle geven over hun voelen, denken en doen. Dit zal leiden tot meer succes op allerlei fronten.

Tot slot

Daarnaast heb ik heb IK2 expliciet geschreven voor leiders, bestuurders en opvoeders om hen te helpen betere beslissingen te nemen voor onze organisaties, maatschappij en de mensen voor wie zij verantwoordelijk zijn

Margriet Sitskoorn is hoogleraar klinische neuropsychologie aan de Universiteit van Tilburg. Ze verricht onderzoek naar de relatie tussen hersenen en gedrag en houdt zich bezig met de vraag hoe we onze hersenen kunnen ontwikkelen door ons gedrag en onze omgeving te veranderen. Ze is de auteur van IK2 - Je volledige potentieel

Er is een gratis proefhoofdstuk van IK2 beschikbaar. U vindt deze hier.

Populaire producten

    Personen

      Trefwoorden